Zawód – odkrywanie przestrzeni do życia

DSC_0172
Słońce woła , a słońcu się nie odmawia tak więc kolejne spotkanie z …
Mial być spacerek z książką po półwyspie  Cap Ferrat, a,było odkrycie nowej ścieżki nadmorskiej.
Villefranche- miasteczko obok Nice.
I tak znalazłam się na nadmorskich kamieniach, wydreptanych przez ludzi spragnionych spokoju.
Trochę schodów do pokonania, pełno zieleni pomieszanej z lazurem i promieniami roztańczonego słońca.
I muzyka morza.
To jest orkiestra na poziomie, jak zwykle nowy repertuar.
Rozbawila mnie, nazwa punktu widokowego, a bylo ich kilka (Francuzi lubią nazwy )
Tak więc rozpoczęłam od Pointe Madame I zmierzałam ku Pointe des sans culottes …. (bez majtek ).
Malownicze widoki, dużo ludzi o spokojnych twarzach.
Nie ma co się szarpać ,jestem tutaj  aby nauczyć się aktywnie odpoczywać, nigdzie się nie spiesząc.
To jest luksus,w grudniu móc wygrzewać się w słońcu.
Dużo żółtych kwiatów, nawet żółte motyle( tym razem nie chciały zdjęcia..)
Luksus oderwania się od zapachów miasta, od narzekania ludzi, od bałaganu w głowie.
Luksus wsłuchania się w siebie.
A łatwo nie jest.
Płacenie za techniki medytacje, żadna formacja, nie uczyni z nas mądrego człowieka.
Jedynie przykład i własne doświadczenie zmagania się z samym sobą…
Św Augustyn miał rację mówiąc :
„Człowiek nie może niczego nauczyć drugiego człowieka, może mu tylko dopomóc w wyszukiwaniu prawdy we własnym sercu, jeżeli ją posiada”.
Natura ma zdolność w wyszukiwaniu prawdy. Daje nam narzędzia do bycia szczęśliwym w teraźniejszości.
A z tym mamy problem.
Nikt o tym nas nie uczy, w domu temat tabu, w szkole to filozofia, w życiu dorosłym to głupota…
Dobrze jest na chwilę uciec od muzyki ulicy.
Nice i okolice mają w sobie wiele niespodzianek.
Ścieżki nadmorskie stworzone przez urzędy miasta, cieszą tych którzy je odkrywają.
Wśród urzędników są także pasjonaci natury.
Niesamowite, jest to że kilkadziesiąt schodów i morze podaje rękę na powitanie.
I tak kilka godzin można spędzić na randce z morzem,ogrzewanym przez słońce. (no cóż ok godz 15 trzeba się ewakuować, bo zimno się robi ) w końcu grudzień.
Ludzie się uśmiechają (zawsze znajdą się tacy, którzy plują jadem) nie pozwalają naturze na leczenie, nie chcą wyzdrowieć.
Natura wysyssa truciznę ciągłego gadania.
Mądrzy ludzie wiedzą, gdzie szukać oparcia.
Profesor Marquette nie tak dawno ze studentami uczestniczył w maratonie,(115 km w górach ) w ten sposób wspiera ludzi chorych na raka. Nie musi ćwiczyc yogi..
Natura uczy pokory.
Sztorm może być niebezpieczny, człowiek czasami chce się popisać i jak często mu się wydaje że panuje nad sytuacją.
Z naturą nie ma żartów…
Może właśnie to pokora a więc respekt do wszechświata, do każdego człowieka jest bogactwem.
Czasami pokorę mylimy z chronicznym siedzeniem cicho.
Przerabiałam to wiele razy, nic bardziej mylnego…
Moje wycieczki i profesor Marquette potwierdzają, że im więcej ruchu tym lepsze samopoczucie. Nawet jak mi się nie chce, nawet jak zmęczenie daje swe znaki.
W zależności od formy mogę wybrać ścieżkę nadmorską, a więc luzik, lub szczyty górskie, a więc przezwyciężenie słabości, walka z eozynofilami, które wciąż nie popuszczają.
Na wszystko jest jakiś sposób (w końcu odkryjesz ) taka myśl pojawiła się podczas ostatnich rozmów z morzem.
Na drugi dzień dotarłam do Cap Ferrat, burżuazja pełną gębą, wille otoczone murami i kamerami.
Po raz kolejny mogę stawiać kroki w tak szlachetnym towarzystwie (nie chodzi mi o wille ) tylko o widoki, morze i zieloną oprawę natury.
Obiad z lazurowym morzem.
Nie jest możliwe się nie zachwycić.
Sam fakt bycia wśród rozbijajacych się fal o brzeg, sprawia, że czas przestaje istnieć.
Kontemplacja zaprasza na obiad.
Czy można zakochać się w życiu??
Będąc tutaj, zdecydowane tak!!!!
Każdy z nas ma swoje wzloty i upadki..
Czasami jesteśmy jak Ikar, jak Syzyf, czujemy się jak Hiob, lub Piotr…
Czasami jesteśmy Janem, Einsteinem…
Czasami leń w nas zwycięża, lub pracoholik….
Czasami jedyną przeszkodą jest lęk przed wypowiedzeniem swoich uczuć, emocji.
Jak często zakładamy kłódkę na emocje, nieustannie sprawdzając, aby jej nikt nie otworzył.
I dziwimy się, że jesteśmy sami, z tym wszystkim co nas boli.
Fakt, ludzie rzadko słuchają, mają wiele do powiedzenia tylko, że na temat innych,  narzekając, że inni są mało sympatyczni.
Potknąć się o swój błąd to sukces.
Przyznać się, nie robić z niego afery, to kolejny sukces.
Otworzyć się na przebaczenie, wybaczając, to ciężka praca…
Usłyszeć-” jesteś odważna”, dodaje skrzydeł…
Te słowa pomagają mi wytrwać, gdy inni plują jadem niezadowolenia, zniechęcenia, robienia minimum, aby tylko skończyć pracę.
Marquette wypowiadając te słowa, wierzył we mnie, i tego się trzymam.
Jedno słowo, a tyle oznacza.
To jest produkt bio.
Może jakbyśmy przestali zamykać emocje na klucz, życie byłoby bardziej przyjazne.
Siedzi dwulatka na kolanach u Mikołaja, na pytanie co chciałaby dostać.
Odpowiedziała – Chcę się zdrzemnać….
Małej chciało się spać, a więc zażyczyła sobie, to co na ten moment było dla niej ważne…
Mikołaj poszedł jej tokiem myślenia i przytulił ją, a mała po chwili namysłu (czy aby może bezpiecznie się zdrzemnąć) także przytuliła się do niego.
Piękna scena, życia w teraźniejszości.
To, na co, dorośli wydają na różnorakie techniki relaksacji, zdrowego odżywiania, by nauczyć się żyć Tu i Teraz, to mała w jednym życzeniu wypowiedziała , co powinniśmy wiedzieć  na temat zdrowej formy życia.

Wsluchaj się w potrzeby teraźniejszości, to co ważne jest dla ciebie…. Dbając o siebie, zadbasz o innych….
Wystarczy obserwować dzieci, wrócić do beztroskich chwil dzieciństwa.
I wszystko staje się prostsze, jaśniejsze.
Ostatnio w sklepie, moją uwagę przyciągnął słoik z rabarbarem.
Przypominały mi się chwile , jak mama gotowała kompot, robiła ciasto.
I chcąc przypomnieć sobie smak, kupiłam sobie  zielonego rabarbaru….
Jego kwaskowaty, cierpki smak, przeniósł mnie  do rodzinnej atmosfery…
Beztroskie chwile…
” Rabarbar jest źródłem witamin A, C, E, a także potasu, kwasu foliowego i błonnika. W rabarbarze znajduje się dużo szkodliwego kwasu szczawiowego, dlatego nie powinny go jadać osoby chore na nerki i reumatyzm. Z kolei lecznicza odmiana rabarbaru – rzewień lekarski – ma właściwości antyrakowe, antyoksydacyjne i przeczyszczające „-tyle z internetu… (po raz kolejny zauważam, że w dziecinstwie zdrowo się odżywiałam )

Powrot do źródła życia rozpoczęty….
Jakże niedoceniana jest Matka Natura….

Upiliśmy się młodym winem

DSC_0192
Koniec listopada, sobota wieczór. Studenci zorganizowali wieczór uwielbienia, aby podkreślić wagę święta Chrystusa Króla, koniec roku liturgicznego. Św Faustyna prowadziła ten wieczór.
W obrazie Jezusa Miłosiernego kontemplowaliśmy twarz Króla.
Jezu ufam Tobie – nadzieja chrześcijanina.
Zaskoczona pięknem wystroju, muzyką świetne wkomponowaną w ciszę i spokój, pozwoliłam porwać się Aniołom.
Pianino z gitarą i kilka osób śpiewających. Pełnia prostoty.
Musical dla Stwórcy, a była to refleksja o Miłosiernym Bogu, który przytula, który nie zapomina o człowieku, który Jest…..Zawsze taki sam….
Bóg, który nas szturcha
Obudź się!
Uśmiechnij się!
Zawalcz o mnie!
Św. Jan Paweł II czuwał z nami, wraz z Aniołami pokazywał wroga Życia, pokazywał gdzie szukać pomocy. Bóg jest najlepszym psychiatrą (coraz więcej młodych cierpi na zaburzenia psychiczne) Bóg nie chce pieniędzy, nie chce cierpienia.
W życiu i tak mamy w pakiecie chwile trudne . Nie musimy chodzić do wróżek, aby pewnego dnia organizm odmówił posłuszeństwa, wypadek czy też inna tragedia ….nas zaskoczyły..
Nie możemy żyć ciągle w strachu, wtedy nasz wróg: lenistwo, zniechęcenie, narzekanie daje swe znaki, zabiera to, co i tak jest tak kruche- Życie.
Garstka ludzi odpowiedziała na zaproszenie Stwórcy, reszta jak to w sobotę odwiedzała  znajomych, delektowała się kolacją…Lub została w domu…
My także byliśmy na uczcie, młode wino także było… I był Bóg z Jezusem, Maryją, Aniołami, Świętymi….
Nic takiego się nie wydarzyło, a jednak wzruszenie każdego z nas wyraźnie było widać.
Bóg uzdrawia w ciszy…
Za mną siedział chłopak, który dał mi przykład. Nawet jego twarzy nie widziałam, a wiem, że modlił się za mnie.
Był na wyciągnięcie ręki, dyskretna Obecność, tak bardzo ważna w życiu codziennym..
Pomyślałam sobie ze tak właśnie ze mną postępuje Bóg, jak ten chłopak, który przyszedł nieoczekiwanie, usiadł za mną i przez długa chwilę był obok.
Zanurzony w modlitwie….
I gdy na końcu, chciałam mu podziękować, jego już nie było, wyszedł wcześniej..
Nigdy nie wiesz, kiedy spotkasz się twarzą w twarz ze Stwórcą…kiedy dyskretnie przyjdzie pomoc.
Potrzebujemy oparcia, a nie ciągłych rad, pretensji…
Młodzi studenci w Nice walczą o Boga, dzielą się talentami, rozdają radość. Jasne, proboszcz ich wspiera, jest z nimi, prowadzi ich..
Była nas garstka. Wszyscy z wyboru. Może to własne się bardziej liczy niż jakiekolwiek inne praktyki religijne.
Mój wybór.
Grupa śpiewała jakby był pełen kościół ludzi.
Jezus był dyrygentem! Miłosierny! Na boso! Bez względu na moją ignorancję Jego Obecności.
Takie niezwykle, Bóg wie, że zwyczajnie nudzą mnie długie kazania, modlitwy, a więc daje mi przykład…. I coraz wyraźniej potykam się o te przykłady. Widzę je, próbuję zachwycić się nimi.
Przeczytany tekst św. Faustyny, wpleciony w przebaczenie św. Jana Pawła  II swojemu zabójcy, było mocnym przypomnieniem zawierzenia Stwórcy, tego co dla mnie ważne.
Będziemy sądzeni z miłości, a nie z ilości modlitw…
Rodzice małego chłopca, byli w grupie śpiewającej, a więc młody nudził się, a nawet chwilami im przeszkadzał. Dzieci lubią być zajęte.
Człowiek dorosły mówi, że jest zajęty, nie zawsze zgodnie z prawdą.
Wszyscy potrzebujemy, aby ktoś nas przytulił..
Samotność jest gorsza od raka. Czasami nasz wredny charakter odsuwa innych, czasami boimy się, że po raz kolejny raz zostaniemy skrzywdzeni. Czasami jest to wezwanie Boga…
Wychodząc z kościoła, uśmiechnęłam się…
Znak Ducha Świętej Radości. Nawet  księżyc do mnie mrugnął…..
Niedzielną celebrację mszy św. miał proboszcz. I znowu podniósł poprzeczkę.
Odkrywam Boga. I te wszystkie rekolekcje, przeczytane religijne książki, rozmowy, są niczym w porównaniu z tym, co się dzieje podczas mszy św.
Potrzeba księdza, który ma czas, dla Boga, który wychodzi naprzeciw Bogu i dba o kondycję swoich parafian.
Pere François-Régis świetnie spełnia misję, jaka została mu powierzona.
Dziś, gdy z orszakiem młodych ludzi środkiem kościoła, wchodził, był skupiony, w geście uwielbienia  miał lekko rozłożone dłonie…. (gest modlitwy)

  Ewangelia była śpiewana, aby podkreślić święto…
Kazanie, jak zwykle pełne medytacji, bez krzyku, bez zbędnych słów. Zero pestycydów, 100%   Dobra Nowina…
Ciepłym głosem powiedział tak-  Jeżeli doświadczyłeś Miłosierdzia Bożego, jeżeli zostałeś dotknięty Obecnością Boga, jeżeli poczułeś ciarki i byłeś pewien, że to On jest obok, w chwilach trudnych,w grzechu, w  słabościach, to nie możesz nie być miłosiernym… Jest to rzecz niemożliwa…. Jeżeli  tak się dzieje, to znaczy, że jeszcze nie spotkałeś Boga….. I w tym momencie cisza była tak wymowna, że aż mnie ciarki przeszły…
Mocne!!!
I opowiedział historie, nowego pastora, który przebrał się za bezdomnego, miał objąć kościoł liczący 10.000 Członków.
Prosił ludzi o jedzenie, bez odzewu… Poszedł do kaplicy, usiadł z przodu i został poproszony przez osoby wprowadzające, aby zechciał usiąść z tyłu. Pozdrawiał ludzi, bez odzewu,…
I przyszedł moment przedstawienia nowego pastora…
Zgromadzenie rozglądało się wokół, klaszcząc z radością i oczekiwaniem… Bezdomny człowiek siedzący z tyłu wstał…  I wtedy przeczytał dzisiejszą Ewangelię…
„…… Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie. Wówczas zapytają sprawiedliwi: Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? Lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie? A Król im odpowie: Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mieście uczynili”.
Dodał: Dziś widzę tu zgromadzenie ludzi, a nie kościół Jezusa Chrystusa. Na świecie jest wystarczająco dużo ludzi, lecz za mało uczniów…, Kiedy WY zechcecie stać się uczniami? …. Być chrześcijaninem to coś więcej niż myślicie, że jesteście. Jest to coś, czym się żyje i dzieli z innymi.
Kiedy zaczniesz być prawdziwym chrześcijaninem???
Ta historia zawstydziła i mnie.
Père François-Régis celebruje kilka minut ciszy po komunii…. I ta cisza ma sobie wielką wartość.. Wspólnota wtedy czerpie zyski. Rodzi się więź między Bogiem a człowiekiem….  

Nie jest łatwo być dla innym zawsze dobrym, ale też nie jest łatwo, gdy ciągle od innych otrzymujemy odmowę…DSC_0145
Każdy gest uśmiechu ma sens…. Każde dobre słowo ma sens…
Jezus patrzył głębiej….

Wszystkich Swietych-znak jednosci i pokoju

Wszystkich Świętych- czas refleksji, czas przypomnienia, że każdy z nas przekroczy bramę śmierci.
Kościół celebruje, tych, którzy nie wahali się oddać swojego życia za wiarę w Jezusa. Ich wiara była ścisłą współpracą ze Stwórcą i często walką o drugiego człowieka.
Większość świętych zza  ich życia było uważanych za idiotów.
Ojciec Pio dosyć dosadnie odpowiedział na stwierdzenie    jednego z profesorów, który głosił, że stygmaty są efektem autosugestii, a wywołane zostały przez nieustanną medytację Męki Pańskiej i wielkie pragnienie współcierpienia. Ojciec Pio uśmiechnął się i rzekł: „Powiedzcie mu, żeby wyszedł na pole. Potem niech bardzo intensywnie myśli, że jest bykiem. I zobaczymy, czy wyrosną mu od tego rogi”.
W tym roku wielkim przeżyciem dla mnie było poznanie św. Charbela, msza św. z relikwiami świętego odprawiona przez kapłana z Libii.
Często błogosławiony Frassati szturcha mnie abym nie zapomniała o dzieleniu się…
Matka Teresa z Kalkuty też mi się często przypomina…
I poznałam św. Hildegarde i wino z lawendy na oczyszczenie moich płuc… Właśnie zamierzam zamówić…
Oni wszyscy zaryzykowali, żyli pasją, mając Boga w swoich rękach klękali przed człowiekiem ,jak Jezus.
Nie potrzebowali głaskania, byli  pewni, tego, co robią. Mieli poczucie humoru.
Stwórca ich wybrał, i dał im zwycięstwo nad złym duchem…
Wszystkich świętych związane jest ze  wspominaniem naszych bliskich zmarłych. Dzień wolny, a więc pójście na cmentarz….
W tym smutnym wspominaniu, zapominamy o komunii świętych i tych, których nie ma już z nami..
Kilka lat temu mogłam celebrować Wszystkich Świętych wraz z apostołem Jakubem w Compostela.
 To było świętowanie!!
Procesja w katedrze z figurami świętych, piękne śpiewy, dzwony, i kadzidło, które robi wrażenie….
Ludzie z całego świata, zmęczeni pielgrzymi, mieszkańcy miasta i turyści.
Niesamowite było dla mnie i zadziwiające. Jakbym uczestniczyła w świętach Wielkiej  Nocy, a więc w Zmartwychwstaniu Jezusa…
Jedna z najpiękniejszych celebracji tego święta, jaką mogłam przeżyć.
Radość, która otwiera bramy nieba.
Święci widzą Boga, odebrali swoją nagrodę i mają nam wiele do powiedzenia, są naszymi adwokatami przed Stwórcą.
Mają ogromną moc, która  tak rzadko się  interesujemy.
W tym roku mogłam być na mszy w kościele  studenckim w Nice.
Proboszcz parafii Saint  Jean- Baptiste- le Vœu jest mistykiem. Liturgia dla niego ma wielkie znaczenie. Ma mocną ekipę liturgiczną, chór studentów i wiernych, którzy świadomie przeżywają Spotkanie ze Stwórcą .
Msza św. niedzielna trwa zawsze ponad godzinę i nikt nie wychodzi, nie patrzy na zegarek…
Ksiądz na kazaniu przytoczył cytat z książki, którą niedawno przeczytałam, o komunii ze Świętymi, o tej wielkiej tajemnicy, o misterium wiary….
Raduj się chrześcijanie!!
Nie bój się żyć pasją!!.
Nie bój się być sobą!!
Łaska wiary cię poprowadzi…
Mocny moment przyjęcia komunii św., akurat proboszcz rozdawał Boga. Sposób, w jaki to czynił, był mistyczny..
(A nic takiego się  nie działo)Bóg po cichu uzdrawiał . Święci mu podpowiadali, kto najbardziej potrzebuje uzdrowienia, a Aniołowie, szczególnie, Stróżowie Mu marudzili.
(Teraz to się nie dziwię, skoro proboszcz taki przykład daje, to stawia wysoką poprzeczkę parafianom) Nie można wyjść smutnym…
Jest to niemożliwe!!!
Po takiej celebracji, w Wielkiej Prostocie, co można, to uśmiechnąć się do Nieba))
Bóg rozdawał siebie….Jak rzadko o tym pamiętam….
Miałam łzy w oczach….
Ta celebracja upomniała mnie…
Bóg poprzez świętych, powiedział: podczas każdej mszy uzdrawiam, nie musisz jeździć po całym świecie na spotkania charyzmatyczne, nie musisz skakać od księdza do księdza….
Jeżeli będziesz potrzebować, dam ci znać..
(Ostatnio marudziłam, że brakuje mi wspólnoty)l Bóg odpowiedział, dając wzruszenie, idealnie dobrane piosenki do liturgii, proboszcza, a nade wszystko dał Siebie…
Co mnie wzrusza, w tym kościele, to postawa ludzi po przyjęciu komunii św…. Jest cicho, spokojne, jakby każdy widział Boga, jakby z nim rozmawiał…. Na pewno atmosfera, jaką stwarzają księża pomaga w  zrozumieniu tajemnicy wiary.
Bóg jest poetą.
I drugi dzień, wspomnienie bliskich zmarłych…
Słonce wciąż dzieli się ciepłymi promieniami, w pracy  spokojniej  i mogłam być na mszy. Dziś  proboszcz celebrował i miał kazanie.
Mniej ludzi, nie było chóru, tylko dwie osoby śpiewały, nie było kadzidła ani jednego lektora.
Był Bóg, ksiądz i my.
Skromność przemówiła.
Celebracja tej mszy była równie mocna we wzruszenie, jak dzień wcześniej.
Komunia, jaką młodzi stworzyli, piosenki, jakie zaśpiewali harmonizowały z gestami księdza, jego słowami, tonem głosu. Pełna synchronizacja.
Nie można przejść obojętnie, obok takiego spotkania.
I znowu łzy.
Czułam obecność babci. Przypominała mi o dniu jej pogrzebu i ciepłych promieniach słońca, a więc i światła…. Jakby chciała powiedzieć: Jak będziesz widzieć ciemność…
Przypomnę Ci o słońcu… Uśmiechnęłam się..
Poznałam nową świętą, Odylia, lub Otylia  o której proboszcz opowiadał…
Według życiorysu z X wieku Odylia urodziła się niewidoma i dlatego jej ojciec Adalryk, aby uniknąć hańby, postanowił ją zabić. Matka Betswinda uratowała ją i przekazała na dalsze wychowanie do klasztoru Baume-les-Dames. Według legendy Odylia w czasie chrztu udzielonego jej przez biskupa św.Erharda miała odzyskać wzrok.
Ojciec nie chciał jej znać, do tego stopnia, gdy jeden z braci przyprowadził ją na zamek, ojciec nie wahał się go zabić…
Książę pozwolił córce wrócić do domu, ale kazał jej pełnić obowiązki prostej służebnicy..
À Gdy umierał, Odylia miała wizję  jak był w  wielkich męczarniach… Przez trzy dni modliła się za niego…  Bóg jej wysłuchał, ojciec został wyrwany z sideł Szatana mocą modlitwy Odylii…. Jest orędowniczką w chorobach oczu, uszu i bólach głowy.
Proboszcz przekazał ważną rzecz, aby modlić się za dusze w czyśćcu, o to, aby powiedziały Bogu- Tak…Prostota modlitwy, jest łaską żywej wiary. Co jest najpiękniejsze Bóg zawsze mówi:, Jeśli chcesz…Daje wolność wyboru, jakiej człowiek nie potrafi dać. Bóg nie szantażuje, człowiek w swojej pysznej postawie robi z Boga bożka, twierdząc, że jest chrześcijaninem…

A On przychodzi w twarzy biednego, złodzieja, złośliwości sąsiada, szefa, w rodzicach, którzy nie potrafili dać przykładu, we wszystkim, co trudne, w chorobie, odejściu ukochanej osoby, w zmaganiu się z samym sobą…
Co ty na to Mu odpowiesz?

Czas istnieje, gdy coś robimy

DSC_0106Dziś dyrekcja – Saint Jeannet.
Po raz drugi wdrapałam się na Baou, tym razem Baou la Gaude . Tam rośnie dąb, który jest staruszkiem datowanym na  400-600 lat..
Nie ma imienia, jest to Duży Dąb.
Myślę, że może być kobietą. Silną, odważną. Ani piorun, ani szkodniki, ani umarłe gałęzie, nie mają wpływu na jej panowanie. Jej korzenie są jakby przykryte szatą, na której można się położyć. Ma ukryte piękno w sobie, tak jak każdy człowiek. Niestety rzadko to piękno widzimy. Jak często wygląd, ma dla nas większe znaczenie, niż ukryte dobro?
Ostatnio mało entuzjazmu we mnie, jesienny spadek dobrego nastawienia.
Góry są idealne do nabrania sił.
W moim przypadku, są błogosławieństwem.
Baou la Gaude, malutka górka, która kryje w sobie wiele tajemnic.
I tak za rękę ze słońcem, powoli wdrapywałam się w zacisze zielonych drzew, a właściwie spalonych słońcem.
Nieliczne drzewa maja kolory jesieni.
I nagle pojawiła się dziewczyna, a więc Bonjour i poszłam dalej…
Jednak miałyśmy się poznać. Niezwykła znajomość, okazało się, że jest polką…
Widocznie dobrze nam było, skoro zaczęło się robić ciemno, gdy schodziłyśmy z górki…Księżyc uśmiechnął się do nas.
Czas płynął, a my  tyle miałyśmy sobie do powiedzenia…
Ciekawe jest to, że niedawno koleżanka z pracy, stwierdziła, że ostatnio jestem milcząca… (Jakoś wolę milczącą postawę, niż słowa, które są pustką) Wtedy nie miałam nic do powiedzenia.
A dziś nie mogłybyśmy się nagadać…
Tak bez żadnych oporów, dawania rad, czy też napinania się, pokazywania się od jak najlepszej strony. I to było fajne.
Iza jest artystką, bardzo radosną i kolorową.
Nie boi się życia.
Tworzy siebie poprzez swoje dzieła. Szkło nie ma dla niej tajemnic, góry także.
Okazało się, że wiele rzeczy w górach ignoruje, bo ich nie  widzę.
Dobrze jest iść z kimś, kto widzi inne rzeczy, ktoś, kto pokazuje je, dzieli się nimi, a nie popisuje się, że wie lepiej i więcej.
Z takimi trudno wytrzymać.
Może, dlatego tak nam się dobrze rozmawiało, Iza dzieliła się ze mną, tym, co dla niej ważne, swoimi marzeniami, przeżyciami.
Zbierałam z nią owoce róży, jałowca, oregano.  A nawet mała sarenka nam zrobiła kuku… Druga się dobrze ukryła.
Niespodzianka od życia.
Otworzyłyśmy ten prezent maszerując razem, była moim przewodnikiem.
Mogłyśmy tylko powiedzieć  sobie Bonjour  i pójść dalej…
A jednak… Ten czas, ta osoba.
Myślę, że potrzebowałam takiej osoby, pełnej kolorów Życia. Pięknych kolorów, pełnych radości, nadziei, odwagi.
Iza miała wejść tylko na chwilę, a ja też nie przewidziałam, że wrócę ostatnim autobusem.
Padło dużo dobrych słów, których tak mało w naszym życiu, dużo śmiesznych historii, trochę życiowych trudności.
Te trudności były wyzwaniem, a nie tylko narzekaniem.
Życie jest większe od śmierci. Piękno jest w człowieku, w jego przeżywaniu  życia. W dzieleniu się, swoimi historiami, a nie tylko wyczytanymi, usłyszanymi…
Mieszkała w Izraelu, w Jordani.Tam śmierć jest bardziej widoczna niż w  Europie. Każdy poranek to informacje, ile osób zginęło.
I pomimo wszystko, ludzie tańczą nawet czekając na autobus. Życie ma zupełnie inny wymiar.
Żyją bardziej intensywnie, a ja narzekam..
Właściwie, na co???
Takie opowieści, z pierwszej ręki, dają do myślenia.
Śmierć nie ma żadnej władzy, dopóki człowiek potrafi cieszyć się każdą sekundą, z wszystkiego, co ma, co mu dzień podaruje.
Europa umiera, bo ma dostęp do wszystkiego, co jest potrzebne, aby godnie żyć!!
Paradoks!! ·A tam gdzie jest wojna, ludzie Żyją i cieszą się, bo wiedzą, że jutro może nie nadejść!!
Brakuje nam świadomości i autentycznych ludzi.
„… Tylko ludzie szczęśliwi mogą być wielkoduszni i otwarci na świat. Dążenie do szczęścia wydaje mi się, więc podstawowym warunkiem udanej egzystencji dla siebie i dla innych”- twierdzi Christophe André, psychiatra.
Ma rację, dzisiejsze spotkanie było wybuchem radości…
Iza otworzyła mi także swój dom, dała to, co ma najlepszego..
Gościnność jest otwartością serca, a wielkoduszność atrybutem ludzi ufających, że wszystko, co nas spotyka ma sens.
Raz na jakiś czas, wyłącz telefon, by sprawdzić czy żyjesz!!!!

Czas istnieje wtedy gdy go przezywamy, celebrujemy, odkrywamy.

Jeżeli kochasz sercem patrz

DSC_0061Kolejny poniedziałek. Słońce, zatrzymało się na dłużej w Nice.
Przy śniadaniu wciąż nie wiedziałam gdzie się wybrać…
Moje niezdecydowanie zostało zmienione w autobusie…
Lenistwo ścieżki nadmorskiej, czy też wdrapanie się na Baou la Gaude ?
To był mój jedyny problem tego dnia.
Wygrało błogosławione lenistwo i spokój ścieżki pomiędzy Cap D Ail a Monaco..
Tym razem odkrywanie natury rozpoczęłam w Cap D Ail.  
Słońce od razu założyło mi okulary przeciwsłoneczne i towarzyszyło mi przez cały dzień.
Co chwilę się zatrzymywałam, aby posłuchać muzyki morza, aby na chwilę oderwać się od smutku tego świata, aby  odczepić toksyczne emocje, na chwilę wyciszyć myśli.
Stoły, ławki, wszystko dla zmęczonych ludzi, nic tylko usiąść i zapomnieć się, aby znaleźć się w zaciszu własnego serca.
Motyl pozwolił mi się ze wszystkich stron fotografować, pochwalił się swoim strojem, gołąb towarzyszył mi przy obiedzie, który  jadłam na kanapie z widokiem na morskie głębiny i niebo z uśmiechniętym słońcem(kanapa była z betonu, a na obiad piknikowe rarytasy)
Pointe des Duaniers – tak nazywa się niezwykle miejsce wysunięte w morze, wysepka w miniaturze. Dziki ogród z barem, o tej porze roku zamkniętym.
Zaskoczyła mnie obecność  czterech kotów, które pilnowały baru. Wylegiwały się w słońcu, jeden z nich przyszedł się przywitać.
No cóż wzięłam z nich przykład, i  to było terapeutyczne. Najlepsze lekarstwo na smutne chwile, na odnalezienie siebie.
Wpatrzona w lazurowe kolory nieba i morza, płynęłam razem z nim, słońce robiło mi masaż, świat kalkulacji, nakazów, na chwilę zniknął.
Niesamowite są morskie fale, jedna drugą napędza, by   rozbić się o brzeg. Perfekcyjna współpraca z wiatrem.
Każda fala ma swoją trasę, jedna jest zależna od drugiej. W chaosie wydawanych dźwięków tworzy się harmonia.
Tak jak w życiu, w wyścigu za wygodnym życiem, tracimy część siebie. Jedynie współpraca z drugim człowiekiem może przynieść harmonię.
I tak dotarłam do Monaco, do ogrodu różanego księżnej Grace.. Róże zmęczone słońcem, nieliczne kwitną, za to ich zapach jest tak intensywny, że długą chwilę nie mogłam się oderwać od nich…
Poczułam się jak Mały książę ze swoją różą…. „
Jeżeli kochasz, sercem patrz” – szepnął wiatr….
I tak zakończyłam dzień, w tak szlachetnym towarzystwie i dobrych radach natury…
Nie myślałam, że następny dzień będziesz jeszcze piękniejszy…..
Nie siedź w domu!!!
Sprawdź, Co Natura ma ci do przekazania.DSC_0094

Nie ma większego skarbu nad wartość dnia

DSC_0025Nie ma większego skarbu nad wartość dnia” – Goethe
La Tête de Chien jest wapiennym cyplem, który dominuje w Księstwie Monako i Cap d’Ail, na wysokości 550 metrów.
Odgrywał strategiczną rolę militarną w XVIII wieku.
Na szczycie, Fort Massena został zbudowany w latach 1879. Jedynie wyobraźnia może pomóc, aby dostrzec(Głowę Psa) Taki francuski homonim…
Kolejny piękny dzień, na odkrywanie regionu.
Poranki ostatnio mam ciężkie do wstawania, aczkolwiek otwierając jedno oko, gdy budzik śpiewa hymn poranka, motywuję sama siebie: będziesz żałowała, że spędziłaś wolny dzień nic nie robiąc….
Zwłaszcza, że zbliżają się ponure dni, wtedy można z książką pod ciepłym kocykiem i gorącą czekoladą lub herbatą jaśminową, odpoczywać.
Póki, co słońce uśmiecha się i nie pozwala siedzieć w domu. Mocna kawa i na dworzec, dyrekcja – Cap d Ail.
Niedawno oczarowała mnie ścieżka nadmorska, teraz pora na wdrapanie się na 550 m. na Głowę Psa, na którą można wejść z kilku stron, obejść dokoła, zachwycić się harmonią kolorów i bliskością dialogu, jaki odwieczne prowadzi Niebo i Ziemia.
Czas kapał.
Słoneczne promyki tańczyły i odbijały się w obiektywie aparatu. Nawet kamienie piszczały z radości.
Region Lazurowego Wybrzeża, zmusza do powiedzenia Łaaaał).
Widoki są dla mnie!!!
Za darmo!!
Pociąg opóźniony, aby tradycji stało się zadość, wstąpiłam do kiosku, kupić książkę… Nie bardzo wiedząc, czego szukam trafiłam na…..”Ta deuxième vie commence quand tu comprends que tu n’en as qu’une ”
I to był strzał w dziesiątkę!!!!
Hymn do Życia…… bynajmniej dobrze się zaczyna …
Słońce zaprosiło do tanga, a każdy krok był zachwycającym momentem tej drogi. Kilka razy byłam tam, samochodem, jednak panorama  jaka widziałam była  tylko jednym aspektem zachwytu, tego, co daje nam w prezencie  Natura.
Tak jest w życiu, czepiamy się kurczowo jednej metody, osądu, ścieżki i dopiero, gdy wyruszymy w drogę, widzimy jak bardzo głupie było nasze zachowanie, jak mało widzieliśmy. Droga zmienia się pod wpływem kroków idącego, to my nadajemy kierunek.
Co chwilę się zatrzymywałam, aby złapać oddech, a nade wszystko, aby zapisać wszechobecne piękno w każdej komórce krwi, w każdej kości, w każdym oddechu.
Łapałam szczęście. Podobno jest nieuchwytne, a jednak udało mi się  zapisać je w sercu.
Niespodzianka dnia.
Ostatnio widoczność jest kiepska, krople mgły w powietrzu zagradzają się, niczym człowiek swoje posiadłości. I tak warto było się wdrapać, by zjeść obiad w towarzystwie potężnej góry, która dodaje odwagi, uczy uważności, zachwytu, pielęgnowania radości, dbania o kondycję. Koncert ptaków umiał mi czas, słońce kąpało się w morzu, zabawy ich nie miały końca, rozpryskiwane promienie tworzyły kolory łagodności.
Obiad zjadłam podziwiając skałę, majestat natury. W pewnym momencie weszłam na szlak oznaczony na niebiesko. Ciekawa, wdrapałam się po schodach, świetny odcinek, z jednej strony oparcie w skale, a z drugiej przestrzeń. Jeden nieuważny krok i…..
Wielkie kamienie amortyzowały drogę. Fascynująca dróżka.
Czasami  w życiu tak bywa, zbyt mało uwagi poświęcamy na bycie uważnym. Widzimy tylko swój czubek nosa.
Spodnie dwa rozmiary większe nie wyglądają dobrze, dwa rozmiary mniejsze jeszcze gorzej się prezentują…
Księstwo Monaco z góry wygląda takie malutkie, nie widać bogactwa, tylko piękno miejsca. Zamek i Stare miasto, jakby wrośnięte w morze….
Przy dobrej widoczności widać Saint Tropez, jednak nie tym razem. Kolejne miejsce, do którego mogę wrócić. Tak blisko Nice, aż sobie niedowierzam, że mogę odpoczywać w tak szlachetnym towarzystwie.
Ciepły wiatr rozsiewał Radość Chwili.
Chwilo trwaj!!!
Jedynym minusem, to, że słychać było ryk samochodów, zbyt nisko na Ciszę. Były chwile, gdy Cisza królowała, jednak przewaga huku cywilizacji była bliżej. Szarpała się z wszechobecną Ciszą.
Podobnie serce szarpie się z rozumem. Dialog z umiejętnością słuchania. Troska z egocentryzmem. Radość z samotnością.
Kto ma rację?
A może warto by było zaprosić siebie do dialogu…. Najpierw z samym sobą, później z drugim człowiekiem, aby oddać wszystko Stwórcy, jakikolwiek go pojmujemy, Życiu, na jakimkolwiek etapie jesteśmy…
Od stron Monaco, niekończące się remonty, a więc młoty, koparki, intensywne zakłócały przepływ informacji od Natury. Pomyślałam sobie ze warto mieć ze sobą słuchawki. Muzyka klasyczna idealnie pasowałby do tętniących życiem widoków.
Chwila pisała Odę do Wdzięczności.
Nawet eozynofile się uspokoiły, z lekkim oddechem wchodziłam na górę.
Trening czyni mistrza.
Wiem, że mój oddech wymaga ćwiczeń, zwłaszcza w górach. W towarzystwie tak wybitnym,  wykonuję ćwiczenia bez żadnego problemu.( A nie cierpię ćwiczeń).
Jest mało ludzi umiejących motywować, bez słów. Patrząc na głupoty w książkach a-propos motywacji, tak zwanego coachingu, to aż dziw bierze, że człowiek jest tak durny, a uważa się za pana tego  świata. Słusznie ktoś zauważył: coraz więcej ludzi wykształconych, coraz mniej mądrych.
Dzień pełen szlachetnych chwil, pełen dobroczynnego wpływu. Wydałam tylko 5 euro na bilety, no i książka….
Żyjemy na kredyt.
Życie udziela nam go bez problemu.
Bankiem jest Natura, główny bohater Ziemi.
Bez owoców, warzyw, ziół, naturalnych składników odżywczych, pozostaje jedynie chemia i łykanie tak zwanych witamin. I tak biznes farmaceutyczny rośnie w siłę, coraz więcej witamin – cud, bez recepty….
A organizm wie swoje, często nie wiedząc, dlaczego mamy ochotę na pomidory, paprykę, owoce kaki…. I okazuje się, że nieświadomie jemy witaminy, których organizm, w danym momencie potrzebuje. Sam się dopomina.
Natura leczy także zmęczonego ducha, pokazuje rzeczy ważne, wyciąga na wierzch brudy, które człowiek kłótniami, lub złowrogim milczeniem próbuje rozwiązać.
Te moje jednodniowe wycieczki są jak czyszczenie dywanu (mama często wynosiła dywan na dwór, i szczotka szła w ruch, woda była brudna) tak też panorama regionu Côte d’Azur, wypełnia takie zadanie. Gdy wracam wieczorem, zwykle nie mam siły na nic, zamykam oczy i uśmiecham się do piękna, które przez cały dzień pokazywało mi swoje wdzięki.
Zmęczone nogi, to troski, które zrzuciłam z góry.
Czuję się odrobinę lżejsza, bardziej odważna….
” Im bliżej jesteśmy natury, tym więcej czujemy w sobie Boga” napisał Goethe….
Sushi ukoronowało dzień na Tête de Chien………
Do następnego…DSC_0935

CUDA SA TAK WRAZLIWE

DSC_0502Gdy leciałam do Polski na pogrzeb babci, na lotnisku wpadła mi w ręce książka” L ‚Homme – joie”.

Niezwykle jest to, że miałam ją na liście do mojej biblioteczki. Napisał ją Christian Bobin. Nie musiałam jej szukać. Babcia mi ją podrzuciła, abym się za bardzo nie smuciła jej odejściem z tego świata.Oczywiście książkę kupiłam, sam tytuł zmusza do uśmiechu.

Człowiek – radość, interesujący tytuł i treść książki bardzo bogata.

Bobin otrzymał nagrodę z Akademii 2016, a w 1993, Prix des Deux Magots za książkę religijną Le Très-Bas (w wyd. polskim Najniższy) o św. Franciszku z Asyżu. Za tę samą powieść otrzymał w tym samym roku Grand Prix Catholique de Littérature.
‘’Życie nie kończy się, rzadko jesteśmy na szczycie naszego życia-te słowa przeczytałam dotykając chmur. Niesamowite, że właśnie ta książka mnie zaczepiła, wprowadziła w życie a nie śmierć. A przecież leciałam na ostatnie pożegnanie babci.
‘’To, co widzimy nas przemienia. To, co widzimy, daje nam prawdziwe imię’’ – pisze Bobin.
‘’Sama świadomość nie oświetla nam drogi, tylko prawdziwe światło płynące z głębi naszych serc. Najpiękniejsze jest odkrywanie’’- dodaje.
O miłości i śmierci pisze tak – ‘’miłość przychodzi, gdy ktoś obok ciebie jest jak rzeka, jak gwiazda, jak kwiat wiciokrzewu, który upija swoim zapachem. I ta, która jest pod ziemią, nie, nie jest pod ziemią, jest przy Aniołach, i pewnie zna ich imiona……Ona jest przy tobie. W szafie błękitnego nieba, biała suknia. Wyciąga proszek śmierci. Wieczność suszy’’….

 I pyta siebie czy jest normalny. Odpowiedź brzmi: nie. I wcale się tym nie martwię-sam sobie odpowiada.’’ To, co się liczy to siła radości, która odbija się w szkłach naszych oczu. Jedno objawienie i wszystko jest uratowane’’. Zgadzam się z nim.
Większość ludzi zamyka oczy na cuda. Brak prawdy jest gorszy niż koniec świata-dodaje.
Wzruszyły mnie jego przemyślenia, po raz kolejny niebo podsunęło mi dobrą lekturę. Słowa przesiąknięte życiem.
Bóg nie umarł!!! A więc skąd ten płacz. Skoro Bóg nie umarł, to i babcia żyje i moi rodzice, pomimo że nie widzę ich uśmiechu, oni żyją, w każdym wspomnieniu. I właśnie  taka książka  przyszła do mnie i otarła mój smutek. Przypomniałam sobie jak leciałam na pogrzeb taty, na lotnisku, mały chłopczyk podszedł do mnie i wziął mnie za rękę, nie pamiętam, co mówił, zapamiętałam jego imię: Mathieu, pokazał mi swoją mamę i przez chwilę był moim Aniołem. Otarł moje łzy. Niezwykle spotkanie. Kilka miesięcy przed śmiercią mama powitała mnie oczami pełnymi miłości… Było to ostatnie nasze spojrzenie na tej ziemi.( Gdy  piszę te słowa, łzy spływają po policzkach. Łzy zgody, łzy wzruszenia, łzy spokoju)
Anioły istnieją  i nas kierują, do bezpiecznego portu. Bobin, mi o tym przypomniał.
Życie łączy się ze śmiercią. A śmierć łączy się z życiem.
‘’Cisza jest prezentem od Aniołów, którego nie chcemy otworzyć’’-pisze.
I ma rację, nawet w kościele człowiek nie potrafi ciszą modlić się .
Łatwo jest nic nie mówić, trudniej uciszyć myśli. Trudniej żyć Prawdą. Trudniej wyrazić siebie, gdy inni ludzie nie patrzą na ciebie. Widzą tylko ekonomiczny zysk lub stratę…
Niedawno byłam w towarzystwie, gdzie jedna osoba, którą znam, nawet nie spojrzała na mnie, nie skierowała ani jednego słowa, a siedzieliśmy przy jednym stole. Dla tej osoby byłam niewidzialna. Smutno mi się zrobiło, zwłaszcza, że rzadko się widujemy. Próbowałam sobie przypomnieć, czym mogłam ja urazić, być może ktoś przykleił mi etykietkę. Moja obecność jej przeszkadzała. Próbowałam zagadać, mur rósł jeszcze większy.  Zaskoczona sytuacją, dostałam lekcję, aby nie zachowywać się w taki sposób, szczególnie gdy nie znam osoby.Uczę się w takich sytuacjach, życzyć  dobra. Nie zmienię jej etykiety, jaką ma na mój temat, jednak toksyczne emocje zanurzam w źródlanej wodzie życzliwości. I szybko zapominam. I staram się nie wracać. Syzyfowa praca.
Na koniec Bobin opowiada o spotkaniu z filozofem i kwiatami.
‘’ Być może to radość być tylko pyłem. Kwiaty śmiały się wszelkimi kolorami… Słowa filozofa były pełne pokoju i promieni światła, były dobrem, były czyste, a jednak śmiech był większy, lepszy…. Pochodził z głębin gwiazd.. Kwiaty szeptały: popatrz, nie ma drzwi, istnieje tylko nasz zapach, kolory, nasz śmiech. Dlaczego szukać czegoś, gdzie indziej.

Spoglądam w Niebo. Nie ma drzwi, albo drzwi są od zawsze otwarte. Spoglądam i słyszę śmiech, śmiech kwiatów, którymi nie można się nie podzielić”….Tak jak Życiem, nie można się nim nie dzielić. Zresztą nie da się inaczej…. Dlatego tak wielu cierpi na depresję..
To, czego będzie mi brakować w wieczności to książki i listy. Reszta będzie rozkoszami, które dziś są tak wrażliwe…
Zycie jest tak wrażliwe, tak kruche, tak niezwykłe….
Zwykle odpowiada na moje prośby. Tylko ja często jestem gdzie indziej i twierdzę, że nie mam czasu.
Bobin jest poetą, który łączy Wieczność z Życiem na Ziemi, naszej niebieskiej planecie.
Niezwykle spotkanie, książka pełna Nadziei. Słowa żyją swoim życiem, raczej się spodziewałam filozoficznego opisu Radości, a tutaj zaskoczenie (książki zwykle intuicyjnie wybieram, tym razem tytuł do mnie przemówił)
To zmarli zapalają lampy Życia …..
Ciekawe, jakie prezenty od babci jeszcze dostanę….
I przypomniało mi się, jak dostałam od mojego profesora pullmologa  pierwszy list, (czyli najzwyklejszy opis, który był skierowany także do mojego lekarza rodzinnego) i na końcu podpisał się:

Sensible  à votre attention….I tu mnie oczarował..Zwykle na końcu pisze się z poważaniem… A tu…
Wrażliwy na waszą uwagę…
I życie zaczęło powoli wracać….
Jak pisze Bobin
Cuda są tak wrażliwe…
A co dla ciebie jest dziś cudem?

Uwięzione piękno jest w Tobie

DSC_0805
Jazda środkami komunikacji miejskiej jest czasami pouczająca.
Kolejna jednodniowa wycieczka. Decyzja zapadła przy śniadaniu.
Cap D Ail – bardzo przytulna ścieżka nadmorska, położona na granicy z Monaco.
Cap d Ail zachował eleganckie i majestatyczne ville z  Belle Époque.
Oferuje zróżnicowane klimatyczne pejzaże, nosi nazwę: station climatique.
Greta Gabon, Winston Churchill wybudowali tam swoje  wille.
Przepiękny ogród wysunięty w morze  przenosi na bezludną wyspę. Idealny do medytacji, czytania, kontemplacji życia. Jego dziki klimat ma w sobie niesamowity wdzięk..
Przechodząc przez plaże Mala et Marquete I przez punkt widokowy Douaniers (ok  3,6 km) można zapomnieć się i z zachwytu tylko wzdychać. Na tabliczkach informacje o rybach, które tam mają swoje domy, o roślinach, które także się tam zainstalowały. Czysto, dobrze zabezpieczone, elegancko.
Pointe des Douaniers, pokazuje skały wulkaniczne, ich ciekawe formy, jakby zrośnięte z morzem,które tworzą niezwykłą całość.
Oczarowałam się widokami.
Zawędrowałam do drugiego portu Monaco-  Fontvieille. Jeszcze pięć lat temu było tylko morze i piasek. A dziś spokojny port u stóp Rocher. Robi wrażenie, potęga skały i dzieło człowieka. Dzielnica istnieje, częściowo dzięki szczodrości morza. Monaco pozwoliło sobie na zabranie morzu kawałka, aby człowiek mógł się bogacić, lub rozwijać, jak kto woli.
Luksusowe wille i osiedla, pomiędzy którymi można się zgubić.  I niesamowity spokój. Takiego spokoju w Nice brakuje.
Świetny pomysł z deptakiem, morze mruczy, słońce przytula, a przestrzeń nieba uśmiecha się . W takich warunkach spacer ma sens. Każdy krok to luksus oczarowania. Jakbym, co najmniej Amerykę odkrywała.
Troszkę się pogubiłam (taki urok moich wycieczek) po drodze odkryłam nieznane mi Monaco, w końcu dotarłam do portu Cap d Ail , (już na terenie francuskim, aczkolwiek widać opiekę księstwa) a tam już oznaczenia do raju, czyli ścieżka usłana cudnymi chwilami. Od zachwytu kręci się w głowie. Taniec z naturą.
Najpierw morze mnie ukołysało, a później pokazało swe wdzięki nabrzeżne. Nie spodziewałam się takiego przyjęcia. I nie sądzę, aby człowiek potrafił tak ugościć. I to za darmo, bez kalkulacji, bez konieczności: a pokażę się, bez względu na pozycję człowieka. Idziesz i dostajesz, to, co najcenniejsze, to, co zostało wyrzeźbione przez naturę. Za darmo!!!!
Mini raj w postaci dzikiego ogrodu, z jedną knajpką i widokami na horyzont nieba i morza, na wille z Pięknej Epoki. Tam spędziłam długą chwilę, siedząc na zielonej trawie, oczarowana miejscem. Idealne do medytacji. Uśmiech staje się pieśnią wdzięczności, za sam fakt bycia w tym ogrodzie, gdzie człowiek nie ingeruje.
Dba, lecz z rozwagą, dlatego urok tego miejsca jest tak bezcenny.
To się nazywa umiejętność korzystania z darów Natury.DSC_0818
Morze opowiadało swoje historie, niebo troszkę się gniewało i nie chciało powiedzieć, o co, zaczęło się chmurzyć, a więc poszłam dalej.
Każdy krok to jedna negatywna emocja mniej, każde spojrzenie, to jedna pozytywna emocja więcej. Natura uczyła mnie, jak radzić z sobie ze stresem innych ludzi. Im więcej prawdziwych oczarowań, tym mniej złości, skierowanych ku drugiemu człowiekowi.
I tak kilka godzin maszerowania, uczyniło mnie silniejszą, pomimo zmęczenia płuc i  eozynofilii, które wciąż mają dużo do gadania.
Idąc do centrum, przez kilka dobrych minut, szłam krętymi uliczkami, pomiędzy murami posiadłości. Nagle zimno się zrobiło, być może brzydkie mury przywołały wiatr. Nic przyjemnego, brutalny powrót do rzeczywistości człowieka. Człowiek buduje mury, a natura czasem je rozwala. Wystarczy jej siła huraganu. Jak często nam się wydaje, że jesteśmy tacy mądrzy, natura uczy pokory.
W autobusie tłum ludzi, sardynkowe klimaty.
Wsiadła starsza para, pani, że spineczką we włosach, przypominała mi niezadowoloną nastolatkę, a pan, pogodzony ze sobą. Oj chyba lekko nie ma, aczkolwiek wciąż są razem. Z jej ust nie padła ani jedna pozytywna emocja. A miała dużo do powiedzenia. Pan, tylko jej przytakiwał. Nie pasowało jej, że autobus się nie chciał zatrzymać (było bardzo dużo ludzi), że mało praktyczna jest barierka do trzymania się, a to, że musieli długo czekać. O uśmiechu nie było mowy, jej piękno gdzieś uleciało. Zostało tylko narzekanie.
A ja oczarowanie próbowałam zapamiętać, a więc uśmiech miałam namalowany (zamiast pomadki) Usta tej pani,były ściśnięte jak nastolatka, która nie widzi sensu w radach rodziców. A widoki z autobusu, dają rady: przestań rozsiewać smutek, przestań marudzić, przestań truć innych negatywnymi emocjami.
Chcę Ci uśmiech wymalować na twarzy. Pozwól mi na to, potraktuj mnie z szacunkiem. A zobaczysz, zbuntowana nastolatka zniknie, a pojawi się piękna kobieta. Właśnie tak widziałam tą panią. Uwięzione piękno było w niej.
Jak dobrze jest usnąć zmęczonym z radości.

Niech wdzięczność zagości na stałe w naszych domach

 DSC_0025

Ave Maria Cacinni, było mocnym w emocje momentem…
Piątek 15. 09.2017. Słońce, jak zwykle w Nice, rozdawało swe promienie. Byłam u znajomych francuzów, opowiadałam im o mojej babci, która w skończyła w  tym roku 95 lat. Spontaniczne myśli popłynęły w jej stronę.. Bardzo radosne myśli…. I pomyśleć, że właśnie wtedy Stwórca powołał ją do siebie.
I gdy wracałam od francuzów, miałam godzinę wolnego, przed pracą. I wybór: albo zrobienie zakupów, albo chwila modlitwy w kościele… Nie wiedząc, że babcia umiera, wybrałam chwilę modlitwy. Spontanicznie odmówiłam jedną część różańca.
Była to modlitwa wdzięczności. Szczególne za lekarzy, (jako że dzień wcześniej byłam na wizycie u mojego Anioła Stróża – Marquette, mojego lekarza) ·Niesamowite jest to, gdy babcię próbowali ratować, modliłam się za lekarzy.
Będąc w pracy dostałam wiadomość – babcia nie żyje!!!
Wdzięczność, którą wyniosłam z chwili Ciszy, towarzyszyła mi.Smutek się pojawił, aczkolwiek nie przysłonił wdzięczności.
Pewnie to babcia załatwiła mi tani bilet i  wolne kilka dni, których nie będę  odrabiać.
Warszawa powitała mnie deszczem .Mieliśmy opóźnienie, aczkolwiek udało mi się zdążyć na busa, do mojej rodziny. Niebo płakało za babcią. Na miejscu, rozgwieżdżone niebo mnie przytuliło, zapach krzewów rosnących w ogródku, zakręcił w głowie.
Ciocia zrobiła krokiety, tak pysznych jeszcze nie jadłam.
Próbowaliśmy nie użalać się nad śmiercią babci. Każdy z nas przekroczy tę bramę.
Piękny przeżyty wiek, dużo tragedii i radości.
Chciałam zapamiętać ją, jako radosną osobę,
I taką ją widziałam. Wróciły wspomnienia z dzieciństwa, jak gotowała moje ulubione potrawy, jak broniła mnie, gdy mama krzyczała, jak piekła chleb i pyszne bułki drożdżowe. Babcia zawsze miała schowane słodycze, idąc do sklepu się przebierała, oczywiście wychodziłam bez pozwolenia, czasem mama zamykała mi drzwi, to pukałam do okna w pokoju do babci, aby mi otworzyła.
I myślę, że moje poszukiwanie Prostoty, zaczerpnęłam od babci. Zwłaszcza Prostoty wiary, zrozumienia, że nie żyję tylko dla siebie, ze inni obok mnie są świadomi lub mniej świadomi… A nie tylko lepsi lub gorsi.
Każdy jej dzień kończył się modlitwą różańcowa. Przykład!!!
Młodzi krzywią się jak trzeba odmawiać różaniec, a ja nie tak dawno odkryłam wielką moc Matki Jezusa.  Babcia nie czytała św. Augustyna, ani nie była na rekolekcjach ignacjanskich. Wystarczyła jej Maryja, aby nie mieć wątpliwości wiary.. Polecając Jej wszystkie troski, chroniła naszą rodzinę.
Czasami nie wiedząc gościmy Aniołów, babcia była gościnna. Przyjmowała, innych, nie po,  aby się pokazać, nie po to, aby się pochwalić.  W szarej codzienności była promykiem słońca.
<Człowiek mający pokój w sobie, nie podejrzewa ciągle innych, nie wypomina im, nie krąży jak sęp, gdy drugi się potknie<..Babcia o pokój serca nieustannie walczyła.
W niedzielę rano, kuzynka przyniosła mi kawę do łóżka .Uroczy gest.
 Ksiądz proboszcz na mszy sw , mówił o mocy przebaczenia. Wszyscy wiemy, ale nieliczni są świadomi, nie tylko w życiu duchowym. Przebaczenie jest dobrowolnym gestem wobec samego siebie. Gdy ciągle zrzucamy winę na barki świata, polityków, rodziny, mamy egoistyczny obraz samego siebie. Zrozumieć drugiego to przebaczyć mu. Nigdy nie jest to łatwe, nasz rozum przechowuje stare żale, których nie trzeba szukać, są jak na zawołanie. Ważne przypomnienie.
Była to  celebracja 15-lecia zespołu ludowego ,,Cmolasianie”,do którego należy ciocia.
Babcia lubiła imprezować.Stwórca wybrał jej termin, powrotu do domu Ojca, świętowanie kultury wsi.
Deszcz kropił, niebo wciąż płakało, i wdzięczność wciąż fruwała w powietrzu.
Poniedziałek, dzień ostatniej drogi babci obfitował w różne niespodzianki. Słońce od samego rana ogrzewało ziemię. Przygotowywało się, na pożegnanie.
W południe, usiadłam na huśtawce i słońce wzięło mnie w swoje ramiona, pozwoliłam mu się porwać.
 Msza pogrzebowa zamieniła się we wzruszenie delikatności Boga. Ksiądz proboszcz, pomógł nam zrozumieć jak Bóg nas kocha.
Mówił o  delikatności Boga, porównując do  matczynej miłości. Czytanie z  księgi Izajasza  przeprowadziło nas z życia na ziemi, do życia wiecznego.. <Ja ,nie zapomnę o Tobie> I W  tym aspekcie przypomniał życie babci. Dla mnie wzruszające było, gdy podziękował jej zwracając się do niej: Mario dziękuję. Przykład, bo to ja mam o ile więcej, za co jej dziękować….
Księże proboszczu dziękuję za przypomnienie, o byciu łagodnym i uważnym w byciu z drugim człowiekiem.
Liturgia pogrzebowa jest dostojna, wzywanie świętych, Aniołów, Matki Bożej, psalmy, które mówią, że jesteśmy pielgrzymami, i abyśmy zakorzenili się w Bogu, a nie w świecie, wzrusza, upomina, zachwyca.
Bramy nieba  otwierają się.
Na uwielbienie, 17 letni młody człowiek zagrał utwór Ave Maria- Cuccini. Dźwięki, które wydobył ze skrzypiec, sprawiły, że wszechświat na chwilę umilkł, a my razem z nim… Babciu ten utwór był dedykowany Tobie, a my mogliśmy nasz słaby słuch, wzrok, smak, węch, dotyk, bardziej wyostrzyć. Aby stanąć w prawdzie przed samym sobą i Bogiem. Wyrzucić strach, przytulić się do kochającego Ojca. Wzniosła chwila!
I gdy zapytałam, jak się nazywa ten utwór gratulując wyboru usłyszałam: dziś rano przyszedł mi ten pomysł do głowy. Zagrał go sercem. Piękno wypuścił z wydanych dźwięków. Człowiek tworzy, Stwórca nim kieruje.
Ten utwór, ma ciekawą historię..
I gdy szliśmy za trumną na cmentarz ,to  prosto w słońce, które delikatnie muskało nasze twarze, szeptało; „nie bój się robaczku, ja ciebie ukochałem, zadbaj o tych, którzy idą obok ciebie”, a  uśmiech babci odbijał się w promieniach słońca.
Babciu zgromadziłaś , trzy pokolenia które szły za tobą, i modliliśmy się twoją ulubioną modlitwą. Wspólnie, i tym sposobem upomniałaś nas i przypomniałaś nam: dbajcie o siebie nawzajem, chronicie spotkania rodzinne, póki macie czas… Bo jutro może nie nastąpić ”
Jak powiedział ks. proboszcz”, Gdy pomyślisz o swojej mamie, pomyśl o miłości Boga. ”
A ja, gdy będę myśleć o tobie, babciu, będę pamiętać o modlitwie różańcowej, o byciu w jedności z rodziną, i tymi, których spotykam na swojej drodze. Słońce, które dziś tak delikatnie ocierało nam łzy, będzie mi przypominać Ciebie. Dzień wcześniej było brzydko, zimno, ponuro, a w dniu, gdy ciebie zegnaliśmy, błękit nieba i słońce przypominały nam o Nadziei!!! O szlachetnym pochodzeniu każdego człowieka. O powołaniu do świętości w codzienności.

Mogliśmy wspólnie celebrować w ubiegłym roku Boże Narodzenie ,było rodzinnie, tak dawno nie udało nam się wspólnie celebrować spotkania .. I Wielkanoc także mogłam być z Toba i w czerwcu widziałyśmy się po raz ostatni na tej ziemi. Stwórca tak zaplanował.
Celebracja wspólnego posiłku, było kontynuacją bycia razem, odkrywanie siebie nawzajem. Moc więzi rodzinnych, niczym pajęczyna złapała nas w swoją sieć. Byśmy tej sieci tak często nie zrywali. Tak łatwo to nam przychodzi.
Piękne spotkania, obce twarze, które stają się bliskie, moc wspominania z radością. Moc najzwyklejszego bycia przy stole. Tak rzadko spędzamy wspólny czas z  wyłączonym telewizorem ,komputerem, odłożonym telefonem. Nie jest łatwo odnaleźć się, zwłaszcza młodym…
Córka kuzynki ma łatwość w wychodzeniu do drugiego człowieka i wzrusza się pięknem(A ma dopiero 17lat.) Seweryn podzielił się swym talentem. I tego się trzymajmy. Niech piękno nigdy nie zniknie z naszej rodziny. Celebrujmy je. Dzielmy się nim. Nie pozwólmy mu odejść.
A na koniec, przeniesienie się na szlak św. Jakuba. To była niezwykła niespodzianka,móc porozmawiać o pielgrzymowaniu, z kimś kto również szuka inspiracji na Szlaku św. Jakuba.
Była przypomnieniem: Jesteś w drodze, trzymaj się prostoty bycia i cieszenia się z tego, co dostajesz, z kim przebywasz, gdziekolwiek  będziesz . O tym aspekcie Drogi dzieliliśmy się. Św. Jakub też był z nami i uśmiechał się . Tak krótki czas, a tyle wydarzeń, tyle pięknych ludzi babcia zgromadziła.
Babciu dziękuję. I do zobaczenia!!!
Z nadzieją, że będziesz mnie pilnować i chronić naszą rodzinę!!!!

 Na lotnisku w Warszawie czekając na samolot, trafiłam na racuchy z jabłkami, które były nowością… Babcia często robiła racuchy, bardzo je lubię… Uśmiechnęłam się, babcia zadbała o takie pyszne śniadanie……
W tym momencie, gdy piszę te słowa, ląduje na lotnisku w Nice.  Lądowanie w Nice jest zawsze spektakularne.  Mając wrażenie ładowania na wodzie.

Nie bój się wypłynąć na głębię, rozbijając się o brzeg szepnęło morze.
Uśmiechnęłam się……. _20170920_205821
„…. Nie domykajmy drzwi, może niebieski motyl wleci
Czekajmy na ten świt, może nadzieja nas oświeci
Nie domykajmy drzwi, zawróćmy porzucone słowa
Nie domykajmy drzwi, może zaczniemy żyć od nowa”…. Niech słowa tej piosenki będą  spotkaniem z  Życiem pełnym zachwytu, prostoty ,dobra, szlachetności.

Wszystko ma sens!!!!!Tylko często nie mamy odwagi tego zobaczyć …..

Bez tytułu

DSC_0797Kolejny dzień wolnego. Po szlachetnej ciszy w Laus trudno odnaleźć się w mieście, wrócić do męczących tłumów, ciągle gdzieś spieszących się. Budzik zaśpiewał piosenkę Josha Grobana, jednak moje oczy chciały jeszcze przytulić się do poduszki…. Obudziłam się o 9.30….Przy śniadaniu, zdecydowałam się na miasteczko Vence, którego nie znam…Najwyższa Góra to 1033 mètres, Baou des Blancs…. Tym razem było późno, aby wdrapać się na Baou…. Aczkolwiek nie przeszkadzało w spacerku z Saint Paul de Vence do  Vence.. Saint Paul znam, miasteczko z galeriami I przeraźliwie drogie.Nie wiem skąd oni takie ceny biorą. Dla przykładu jedna mała tarta  kosztuje 4 euro, gdzie w Nice 2.50…Kanapki są po 6 euro. I to niezbyt świeże.
Mając szczegółową mapę mojego spacerowania, I tak w pewnym momencie poszłam w inną stronę… (W ten sposób odkrywam nowe miejsca) W porę się zorientowałam….
Ścieżka mało sympatyczna. Dopiero w połowie drogi zaczął się las. Jakieś dwie godziny marszu. Las kryje tajemnice, które także są w sercach człowieka. Kontynuowałam spotkanie z Ciszą, a także wyrzucałam toksyczne myśli, które nieustannie bombardują.. Lubię spacery w lesie, dają ochłodę w upalne dni, przypominają dzieciństwo, wchodzenie na drzewa, zapach grzybów, jagód. Rodzice kochali chodzić na grzyby, ja lubię się nimi delektować. Zwykle mama szła za mną i zbierała grzyby, których nie widziałam. Dwa dni wcześniej padało, i zieleń stała się jeszcze bardziej zielona. Sama sobie zazdrościami I gratulowałam decyzji. W mieście jest większa okazja do stracenia pieniędzy… A wycieczki z ostatniej chwili są często super fajne. Zwykle na takie jednodniowe wypady tracę 10 euro plus piknikowe jedzenie…
Dotarłam do szarmanckiego miasteczko Vence…. Góry mi się kłaniały, słońce stawiało kawę. Wychodząc, ze szlaku, przechodziłam przez osiedle, bardzo sympatyczni ludzie na posiadłościach. Królowało błogie popołudniowe lenistwo…. Na jednym z tarasów, grono ludzi śmiało się, aż udzieliło mi się ich poczucie humoru….
Aby nie błądzić (w tym jestem dobra, nawet z mapą… Taki mój  urok) zapytałam starszej pani, która udzieliła mi informacji….
Vence – tam Gombrowicz ma grób… Tam mieszkał I tworzył… Nie dziwię mu się, że wybrał to miejsce. Jest przestrzeń, górskie tereny, i szarmanckie stare miasto, pełne zakamarków, mrocznych uliczek, i tych, które wpuszczają okruchy słońca, tworząc łagodne kolory.
Katedra, ciemna, wymagająca oczyszczenia, odnowienia.
Pewnie kiedyś była przepełniona ludźmi… Dziś człowiek szuka wszędzie, tylko nie w kościele….
Poza miastem, górskie szczyty, jak zawsze szukają człowieka. Każdy krok, zabija moje toksyczne eozynofile, które ostatnio dają mi we znaki. Jednak góry nie pozwalają na poddanie się.
Mała ilość turystów sprzyjała beztroskiemu zwiedzaniu.
Łagodne słońce, spokój, potrafi przemienić smutek w łagodny uśmiech. Odwyk od ciemnej strony codzienności.
Za kilka dni mam wizytę u mojego Anioła Stróża – profesora Marquette… I znowu będzie się działo.
Wielki plakat z tekstem Gombrowicza, na murach muzeum,
Byłem wszystkim! W zależności od miejsca, osób, okoliczności, byłem mądry, głupi, prostak wyrafinowany, milczek, causeur, niższy, wyższy, płytki lub głęboki, bylem lotny, ociężały, ważny, żaden, wstydliwy. Bezwstydny, śmiały lub nieśmiały, cyniczny lub szlachetny, czymże nie byłem?…Byłem wszystkim!
Być może nasz rodak ma rację. Gombrowicz nie bal się nazywać rzeczy po imieniu. Wszyscy mamy różne odcienie humoru, emocji, uczuć, duchowości. Wszyscy posiadamy umiejętność zmieniania się jak kameleon…. Jedni żyją prostotą, inni uzależnieniem od opinii i naginaniem się do okoliczności. Każdy może zmienić zdanie.Jesteśmy wolni, na tyle na ile sobie pozwolimy…. Mogłam zostać w Nice, a jednak, coraz bardziej szkoda dnia, który tak szybko mija…. Jeszcze nikt go nie złapał… Nikomu nie udało się wrócić do wczoraj… Wolność wyboru!! Przywilej, o którym zapominamy !
Tekst Gombrowicza nadaje się do medytacji. Aby oduczyć się oskarżać innych, o swoje niepowodzenia. Ważne przypomnienie,w drodze ku wieczności. Nawet sztuka i natura ze sobą współpracują. Wyraźnie zostało mi to pokazane na spacerze w Vence.

«Być sobą, bronić się przed deformacją, mieć dystans do najbardziej „własnych” uczuć, myśli, o tyle, o ile one mnie nie wyrażają – oto najpierwszy obowiązek moralny – Gombrowicz