Ciasnota umysłu służy samotności

DSC_0675W kościele Saint Pierre d Arène w Nice, jest dominikanin, który, ma dar przekazywania Ewangelii.. Nie boi się łagodności połączonej z  mocnym uderzeniem perkusji… Czyli słów: Obudź się chrześcijaninie!!!!!
Dziś, mówił o przyjaźni Jezusa z człowiekiem… Chrześcijaństwo to nie kumplowanie się z Jezusem, jak czasami w kościele ma miejsce… To prawdziwa przyjaźń. Jezus pozostaje Bogiem. Chrześcijan nie boi się prawdy, pozostaje nim, w odpowiedzialności i całej swojej godności. Czy to ma miejsce??? Bóg chce współpracy….
I zadał pytanie Jezusa:, Co chcesz, abym Ci uczynił???  Wprowadzając nas w dialog z Jezusem, dodał: A co chciałbyś ze mną robić???
Przypomniał o współpracy Boga i człowieka, a nie tylko człowieka z człowiekiem….W Ewangelii Jezus spełniał prośby, nie według zasług, tylko według naszych pragnień… Jezus sprawdzał pragnienia człowieka, czasami był ostry, i gdy prośby nie ustawały, uzdrawiał.. Według ich próśb…..Ich wiary…
Czy pragniesz uzdrowienia, by współpracować ze swoim Stwórcą? ·
Pomóż mi żyć w prawdzie – modlitwa, która może skruszyć lęk, fałszywy obraz Boga…..
Co robisz, gdy wchodzisz do kościoła?
Klękasz, modlisz się, a pomyślałeś, aby uśmiechnąć się…..???
Zamiast robić szum wokół siebie, jakim to nie jesteś katolikiem, bo chodzisz w niedzielę do kościoła-wyjdź do drugiego człowieka, Nie mów o miłosierdziu – jeżeli nie możesz patrzeć na sąsiada, lub kolegę z pracy,
Nie mów, że ktoś jest egoistą-, gdy ty nie robisz nic dla innych, siedząc w domu i narzekając jak ci jest ciężko….
Inni też cierpią…
Mocne słowa, zaskoczyły mnie…. W wakacje jakoś, ten ksiądz mówił wakacyjnie…. Mało przekonujący był dla mnie….
A ta niedziela mną wstrząsnęła, relikwie św. Charbela , które są w tym kościele, przemówiły…..
„Chrześcijaństwo to nie religia czy świątynia, to nie księga ani miejsce czy sposób uwielbienia. Chrześcijaństwo to sama osoba Jezusa Chrystusa. Lustro, które odbija światło, samo nie jest światłem. Odróżniaj światło i jego odbicia”…..
Pragnienia człowieka, wiele o nim mówią….. Czego dziś pragnę??? Co dla mnie dziś jest ważne? Kto może mi pomóc w odnalezieniu siebie? A jeżeli jestem szczęśliwy, to czy inni odczuwają i mówią mi o tym??? Bo to inni są weryfikacją, czy naprawdę kipię Radością, czy też udaję????
A co dziś sprawiło mi Radość??
Chcesz zrobić dla świata przysługę…
Uśmiechnij się!!…. Od uśmiechu Dobro ma ułatwiony wstęp….
A gdy usłyszysz:, z czego, tak się cieszysz?·Odpowiedz:, że, ciebie widzę….
Każde spotkanie ma przekaz..
Czasami tragedia może stać się błogosławieństwem otworzenia się na duchowość a nie tylko religijną wrogość…..
Przyjaźń jest wtedy, gdy milczenie drugiego rozumiesz, jak  nikt  inny… Gdy jesteś w stanie rozszyfrować, jego stan i przytulić, albo zostawić go w spokoju, dopóki burza nie minie….
Jezus właśnie, ze mną to robi…. Daje mi wolność.

Logiczne myślenie z refleksją zawsze się łączy.

Profesor do uczniów,
„Dwóch kominiarzy wychodzi z komina. Jeden jest czysty, drugi brudny. Który z nich weźmie kąpiel?
- Ten brudny, oczywiście – odparł jeden ze studentów. Profesor zauważył:
- Pamiętajcie, ten czysty widzi, jak brudny jest ten drugi i na odwrót. No to, który się wykąpie?
- Już rozumiem – odpowiedział inny student. – Czysty widzi brudnego i dochodzi do wniosku, że sam jest brudny, więc idzie się wykąpać. Dobrze mówię?
- Źle. Całkiem źle – odparł profesor. -  Skoro dwóch kominiarzy weszło do komina, to jak jeden mógł wyjść czysty, a drugi brudny.
Wypracuj sobie swój sposób myślenia, będąc otwartym na nowe możliwości….Nie wszystko, co inni mówią, jest prawdziwe…Odkrywając siebie, odkryjesz pokłady uśpionego talentu, danego tylko tobie, odkryjesz duchowość, która pozwoli ci na bycie wolnym , w więzieniu ciasnoty umysłu

Niebanalne spotkanie z przyjaznia

2017 005Czekam na moich gości.. Te wakacje obfitują w ponowne odkrycie szlachetnych przyjaźni…… I pan na pianinie gra harmonijną muzykę… Świetny pomysł z pianinami na dworcach….. Ludzie mogą się wypowiedzieć przez wydawane dźwięki muzyki….. Pozna godzina, to i muzyka spokojniejsza… Ok zależy od wieku…. Trochę jazzowy rytm… Sympatyczne oczekiwanie na VIP. Ważne osobistości zaszczycą Nice i mnie…. A więc czekam z niecierpliwością…. Aby nacieszyć się sobą, w słonecznym klimacie palm, naładować baterie zwykłą życzliwością. Ostatnio życzliwość depta mi po piętach, wchodzi  na kolana, bierze za rękę….. Ludzie są dobrzy. Takich spotykam.
Tak wiec, przyjaciele z Paris zaszczycili Nice… Radosny czas, opowieści przy świecach, przy szumie morza..Mojito w La Havane .. I wypad w góry. Niespodziewany…. Z małymi zmianami godziny i kierunku wyprawy… Lac Boron w Saint Martin de Vesubie okazał się bardzo mały…. Hm no to spokojnie książkę już poczytałyśmy… (taki był plan) Jak to z planami bywa, nie zawsze się spełniają. Zapytaliśmy o krótkie szlaki i do mnie przemówił Lac Trecolpas  (nie miałam pojęcia, w co się pakujemy , czy szlak będzie łatwy i przyjemny, zaufałam intuicji), Aby dziewczyny się nie rozmyśliły, szybko podjęłam decyzję … Na szczęście nie miały nic przeciwko… Póki, co…. Pierwsze kroki były w towarzystwie ulicy…. Kilka kilometrów…..
W końcu,l w radosnej atmosferze wkroczyłyśmy na szlak. Drzewa dawały nam cień i siłę do zdobywania szczytów… Nie wiedząc, co nas czeka, zaufałyśmy drodze, bez żadnych pytań, sprawdzania, panikowania… A nuż będzie ciężko i nie zdążymy na autobus…. Szlak nas prowadził. Pozwoliłyśmy sobie na luksus bez planu…. I okazał się fantastyczny. Pomijając trud maszerowania… Ze względu na eozynofile , które się wciąż gromadzą i zabraniają płucom oddychać pełna gębą…. Co chwilę musiałam się zatrzymać, aby uspokoić oddech… Ludzie się zatrzymywał I życzyli mi odwagi… Ze warto, że już blisko… (Czyli zewnątrz mój stan nie wygląda dobrze), skoro ludzie się przy mnie zatrzymują… Było to miłe i motywujące, aby nie rezygnować i zdobyć szczyt. Byłyśmy na 1670npm…A wdrapałyśmy się na 2170npm….Widoki bajkowe, zimny powiew wiatru nas powitał i cud natury. Krystalicznie czyste jezioro otoczone górami…. Spokój, jedynie ludzie potrafią zakłócić spokój danego miejsca. Choroba chroniczna: nieustanne paplanie…. Nawet zmęczenie, nie zamknie ust człowieka…. No cóż, na czytanie książki nie było czasu… Bardzo potrzebowałam takiego odpoczynku…. Branie garściami, co natura daje…..Po powrocie zasłużone sushi, na wynos z mojej ulubionej resto…., I szybko usnęłyśmy, śniąc o błękicie jeziora
Trecolpas…. I wszystko było nieogarnionym Dobrem. Szlachetną radością bycia Razem. Droga wdrapywania się na szczyt, tego co  ważne… Droga wolności.
I nagle czas pożegnania,  białą chusteczką, łezka się zakręciła i  pusto się zrobiło. Została nierozerwalna  więź przyjaźni… Cud istnienia na ziemi, aby nie zwariować od obowiązków, ciągłych terminów, oderwanie się od wszystkiego, co przytłacza…. Po to są przyjaciele, którzy zwyczajnie są….. Skarbem….
I kolejne osoby, tym razem córka kuzyna z koleżanką. Tym razem miały apartament dla siebie, na Promenade  de Anglais, morze na wyciągnięcie ręki…. A więc opalały się, leniuchowały…. Byliśmy razem w Monaco, było  także czterech   kumpli  , ze studiów (znajomi dziewczyn, którzy postanowili wyruszyć razem, pobyć, ze sobą) Zaskoczyli mnie ci młodzi ludzie kulturą, poczuciem humoru, zażyłością między sobą….. Aż zatęskniłam za moim paryskim towarzystwem, niebanalnym, ciągle obecnym. Chłopcy nieźle się bawili, dogryzając sobie nawzajem, oddychali przyjaźnią…. Ich poczucie humoru, było super fajne…. Z nadzieją, że uda zachować się im w życiu dorosłym, te piękne cechy bycia przyjaciółmi, którzy śmieją się z siebie nawzajem, a jednocześnie chronią jeden drugiego….. Pełne zaufanie, zero obrażania się….
Wróciły wspomnienia z imprez….. Nie ma, co rezygnować z takiego czasu….. Mamy go tyle ile potrzebujemy, tylko nie zawsze nasze wybory nam pozwalają na korzystanie jak ci chłopcy z szlachetnego uczucia przyjaźni… Nawet zdjęcie z dwiema obcymi dziewczynami sobie zrobili….. Angielski bez zarzutu…. Odważni ! Młodzi….Potrafią aktywnie spędzać czas…. Chcą odkrywać…. I to jest piękne…. Dobry czas w ich towarzystwie spędziłam….
I kolejne odwiedziny kuzynka z mężem Portugalem I maleństwo w brzuchu…. Pierwsza jego podróż… Póki, co kopie mamę…. Oni spokojnie spędzali czas, pracowałam,  więc nie mogłam z nimi zwiedzać… Aczkolwiek mogłam poznać bliżej męża kuzynki i odnowić kontakt z kuzynką….
No cóż, wolę bardziej aktywny wypoczynek….Każdy inaczej wypoczywa, ma swój sposób na doładowanie baterii…
I niezbyt dobre wieści, babcia znalazła się w szpitalu, mając 95 lat i zapalenie płuc. Różnie to może być. Pewnie dożyje 100 lat.Już jest w domu….
I niestety eozynofile postanowiły dalej rozrabiać  w moich płucach…. Do tego stopnia, że mój Anioł Stróż – Pr. MARQUETTE wysłał mi  maila z propozycja konsultacji z nim, i nawet receptę dostałam..(Dostał moje badania krwi, które robię, co miesiąc).. Znowu leki, znowu badania…. Troszczy się o mnie…Co nie zmienia faktu, że mam dosyć niespodziewanych zgromadzeń eozynofilii….
Kolejną lekcje dostanę w połowie września…. Widoczne, ma mi ważne rzeczy do przekazania. Jak zawsze, jeszcze nie wyszłam od niego, z pustymi rękami…. Za każdym razem łagodność uśmiecha się….. I znowu milczeniem powie mi wszystko, co mam wiedzieć….. Być może, dlatego eozynofile podskoczyły…. Bo chcą pobyć w towarzystwie lekarza, który oświetla zakamarki ciemności….. No cóż, tak czy inaczej mój romans, że szpitalem trwa nadal..
Wciąż słońce podaje dawki gorąca, trochę za dużo…. Wyschnięta ziemia pragnie kropel deszczu…. Będąc w parku obok siebie, super miejsce z oliwkami, aby zobaczyć Nice z góry trzeba się wdrapać….Ziemia krzyczy o deszcz, położyłam się na wyschniętej trawie, spalonej od promieni słońca…. Jej miękkość stwardniała…. Jest cześć dzika i zadbana… Jedno drzewo oliwkowe ma 100 lat….Budzi respekt, zasadzone na wzgórzu, ma ładny widok na morze…..

Na plaży mnóstwo turystów, jeszcze lenistwo szaleje…. Niedługo powrót do obowiązków…. Nice zacznie powoli usypiać….Sierpień to  nawał turystów, ludzie wracają, zamach został zapomniany….. Życie toczy się dalej….. A Nice żyje z turystów…. Lazur przyciąga i słońce przez większość roku także…..
Dobry wakacyjny czas, dużo niespodzianek i odkopanych na nowo więzi. ZAPACHNIALO SZLACHETNOSCIA PRZYJAZNI……

Zadbaj o swoje samopoczucie z lagodnoscia u boku

DSC_0134„Gdy będziesz dla siebie łagodna odkryjesz najczystsze dobro w sobie…A wtedy na twojej drodze zaczną pojawiać się łagodni ludzie”…. I pomyśleć, że kiedyś te słowa napisałam. I tak się dzieje.. Jedno z drugim się spotyka…Łagodność jest świetną motywacją. Łagodność nie jest ucieczką, czy też tchórzostwem.
Zostało mi trzy seanse w Aqua Physia.. Kolejna trakcja kręgosłupa i Obecność Marca…. Będzie mi ich brakować….
(To znaczy chłopaków szczególnie)
Nie zdawałam sobie sprawy jak mój kręgosłup się skurczył. Kręgi stasowane jak złożona harmonia…. No i jak ma oddychać. Czuję się lżejsza, krew lepiej krąży…. W końcu kręgosłup to filar człowieka…. No cóż moja postawa chodzenia, siedzenia, schylania się też daje wiele do życzenia, wymaga korekty. Podobno potrzeba 66 dni, aby wyrobić nowy, dobry nawyk…Inni twierdzą, że 21 dni, (w co nie wierzę, zbyt krótki okres) Jeszcze inni, że 30 dni. Spróbuje sprawdzić….Jak dla mnie to 66 dni, systematyczność nigdy nie była moim przyjacielem…. Zwłaszcza, jeżeli chodzi o ćwiczenia, czy też postawę odciążającą kręgosłup… A zaczyna się odzywać, delikatnie przypomina, abym go nie zaniedbywała… Ważne jest znaleźć kompetentnych fizjoterapeutów, którzy nauczą jak dbać o zdrowe „odżywianie” kręgosłupa….
Szkoda, że nie mogę zobaczyć jak się rozciąga, natomiast czuję , jak krew swobodnie przepływa…. W moim przypadku, trakcja jest potrzebna…, Marc czuwa nad przebiegiem, i spokojem przytula, czuwa także nad balneoterapią… I jest w tym świetny… Ostatnio miałam okazję zobaczyć jego sposób pracy…. Była starsza pani, która bała się przewrócić i nie chciała sama wejść do wody… Miała do pokonania mały odcinek, dla niej wydawał się nie do pokonania… My, chcieliśmy jej pomóc, natomiast czujny wzrok i uroczy głos Marca, powstrzymał nas…. I miał rację, on tutaj rządzi….  Udało mu się, ( w końcu zna się na swojej pracy)….Marudząc, aczkolwiek, pokonała siebie i zrobiła kilka ćwiczeń….. Dał jej narzędzia, uspokoił ja, dodał odwagi….. Tak się motywuje…. Super przykład!. Istota motywacji!
Nie pozwolił nam jej pomóc, bo wiedział, że da rady, wyrzucił z niej negatywne słowa: przewrócę się…. I tym sposobem uchronił ją przed: nie dam rady, nie warto próbować…..
Kwintesencja mądrego uczenia. Nie rób, za innych, to, co sami mogą zrobić….A więc, nie mogę, go nie kochać…..
I kolejny seans, ćwiczenia wzmacniające kręgosłup. Tym razem, dziewczyny dawały mi rady i czuwały nade mną…. Każdy ma swój styl, nie wykluczają się, nie przeszkadzają sobie nawzajem. Dobra atmosfera, w ich ekipie panuje…..
Obie, pokazały mi kilka ćwiczeń, które mogę wykonywać w domu…. I też poczułam całym ciałem, jak bardzo ćwiczenia są potrzebne….. Nie takie z Internetu, czy telewizji…. Ćwiczenia odpowiednio dobrane, przez fizjoterapeutę. (Próbowałam fitness z różnymi paniami) aczkolwiek szybko te ćwiczenia mnie i nudziły i męczyły)
Teraz wiem, że fitness nie zawsze pomaga…. Zdecydowanie wolę rady dziewczyn, które zadbały o mnie bardzo ciepło… Bo tu nie chodzi o linię osy, ale bym mogła w pełni cieszyć się życiem, nie narzekając, że mój kręgosłup strajkuje…. Gdy nic nie dolega, można ćwiczyć ile się chce…….
Dobrze mi z nimi…..
Rozmawiałam z jedną panią, że jest czysto, wiele takich ośrodków odwiedziła, i z niektórych, to chciała szybko uciekać… Ja dodałam, że ekipa jest super, a druga pani, że mam rację, w szczególności Amir…..Marc też jest uroczy….
Także, takie plotkowanie w basenie….Robiąc ćwiczenia, jednak trzeba być skoncentrowanym… No cóż mnie to jakoś ciężko idzie….. I także widzę potrzebę wzmocnienia mięśni po moim romansie z lekami….
Nicolas i Amelka umiliły mi dzień…. Jak dzieci, mają dużo energii, mała we wszystkim naśladuje starszego brata. Młody ściąga jak radar, wszystkie nasze emocje i słowa…. Trzeba być bardzo oszczędnym w słowach, przy dzieciach… Aby później nie dziwić się, że pyskują….. Dobry dzień, a wieczór, spotkanie z Teresa i Robertem… Jak zwykle życzliwość śmiała się do łez, lody, Desperados,  morze i my…. I prezenty….. Niebanalne miejsce i czas, niebanalne spotkanie. A jednocześnie bardzo spokojne. Dużo ludzi, wakacje w pełni, słowa pełne ciepła, wspomniane urlopowych spotkań. Chwile, jakich mało, bez udawanych mądrości, bez popisywania się. Czysta przyjemność bycia razem, kołysani przez muzykę morskich fal, odkrywaliśmy siebie nawzajem, a  łagodność chroniła nas…..

Łagodność nie żąda, i to jest  największy atut. Ona wymaga. Z mądrością i poczuciem humoru tworzy muzykę wszechświata. A ty jesteś jedna z jej nut. Nie zapominaj o tym!!! Nigdy!

POWIETRZE -BEZCENNE DLA ISTNIENIA , ABY SIE ZACHWYCAC

Lipiec – turyści, słońce, tłok na plaży, w restauracji, norma w Nice…
Lato. Wakacje. Czas zapomnienia o codziennych obowiązkach.
Ceny wzrastają, praktycznie wszędzie. Wszyscy chcą zarobić. Często przesadzają… Jak się nie zna miasta, a chce się pić…. No cóż, na pragnienie nie ma  rady…
Ostatnio zaczęłam marudzić (sama do siebie)… I któregoś dnia, pomogłam nowej dziewczynie w pracy…. Bardzo przypomina mi Chantal…. Ma spokojną osobowość….  Opowiedziała mi swoją historię, jaką obecnie przeżywa…Przestalam  narzekać…
Z pochodzenia jest portugalką. Mąż w styczniu ją zostawił z 4 dzieciaków…. Poszedł do młodszej…. (Co tak naprawdę było powodem, on sam jeden wie) I niedawno wrócił…..
Zupełnie tego po niej nie widać…. Uśmiechem maskuje cierpienie….Walka o chleb, o dzieci, nie pozwoliła jej się załamać. Pomyślałam o tych wszystkich bogatych paniach, które mają depresję…O tych, którzy narzekają bez powodu….
Nie przestała dbać o siebie, wygląda pięknie..
Walczy dzielnie… I niebo zsyła jej podpowiedzi, jak sobie poradzić….. Dobrze jest z takimi ludźmi pobyć, przypominają, o tym, że cierpienie jest częścią życia, że inni cierpią także…  Nie stała się narzekającą, plującą jadem złości, skierowanej do wszystkiego, co spotka. Idzie w stronę światła.
Jeżeli nie wpuścisz światła, już przegrałeś!!!  Dewiza mojego Anioła Stróża.
Wiem coś na ten temat, a Véronique potwierdza moje spojrzenie…
I wizyta u lekarza…. Anioł Stróż, na posterunku… Wciąż promienieje, wciąż wyrywa śmierci swoich pacjentów. Daje życiodajną Nadzieję. I wciąż jestem przy nim onieśmielona.
Był nieźle spóźniony, na przeprosiny usłyszałam „I kolejna osoba uratowana ” (był przy pacjentce, z którą sobie inni lekarze nie mogli poradzić) I jak go nie kochać….Pielęgniarka powiedziała, że, ten lekarz chce być wszędzie… no cóż typowy Anioł Stróż.
Jak zwykle, miał studenta i tłumaczył mój stan zdrowia… I Jak zawsze, z wielką uważnością, słuchał mnie, a ja jego. Narodził się dialog, miałam wrażenie bycia z przyjacielem, a nie z  lekarzem.
„Milcz, jeśli to, co robisz, nie buduje.
Mów tylko wtedy, gdy twoje słowa są głębsze i mądrzejsze niż twoje milczenie” przypomniał św. Charbel…. Marquette robi wszystko, aby odroczyć śmierć. Tworzy nowy system obronny organizmu. Wskazuje, co do milimetra, gdzie jest stan zapalny…. Nawet jak nie może znaleźć przyczyny, idzie na intuicję (w moim przypadku nie wiadomo, dlaczego płuca tworzą blokadę) a jednak udało mu się przejść przez dżunglę eozynofilii, wybić je, I tym sposobem zmniejszyć ogniska fibroblastyczne , które tylko z  sobie znanych powodów się tworzą.
„Nie istnieją specyficzne metody leczenia eozynofilii. Z reguły ulega ona samoistnemu cofnięciu wraz z poprawą stanu chorego..” Tak twierdzi nauka…
I tak właśnie się dzieje, no cóż będę musiała przyzwyczaić się do kroku ślimaka w górach, i podczas wysiłku fizycznego…. Zalecił mi długie spacery… A więc to, co lubię…Natura najlepszym lekiem….
Dopiero do mnie dotarło, że ok 40% powietrza nie dociera  do moich płuc.


Nadzieja, którą przekazał mi lekarz, sprawiła, że, nie pozwoliłam sobie na siedzenie w domu…(. I nie zamierzam, wkrótce wypad w góry…)
Moc pozytywnego wizerunku moich eozynofilii, zmniejszyła we mnie lęk przed wyruszeniem w drogę…. Chyba, zaczynam je lubić, są częścią mnie, nawet jak robią bałagan w płucach, są częścią mnie… Może kiedyś dowiem się, dlaczego… Może kiedyś mi powiedzą…
Póki, co organizm zmęczony lekami, w końcu odpocznie… Upały w tym nie pomagają… Postaram się traktować siebie, tak jak przypomniał Anioł Stróż…. Z łagodnością.
Tyle durnych nawyków, kaleczących ciało I ducha… Zaczynam je widzieć, zaczynam je zmieniać… Co nie jest takie łatwe, aczkolwiek możliwe i bardzo potrzebne mojemu organizmowi….
No cóż, jakiekolwiek ćwiczenia wysiłkowe odpadają, a więc pozostaje mi romans z naturalnym środowiskiem, parkami, plażą…. Bynajmniej za darmo, a tyle chwil szczęścia….
Jak do tej pory, za te wszystkie lekcje, nie zapłaciłam ani centa… Ok, mam prawo do bezpłatnej opieki, (i muszę przyznać, że czuję się jak księżniczka) Jasne, wolałbym mieć zdrowe płuca…aczkolwiek ni się nie dzieje bez przyczyny…

Marquette zaszczepił mnie przeciw ( bezpodstawnemu  mniemaniu, że nic dobrego nie dzieje się w moim życiu)… Dał mi lustro, a każda wizyta to zobaczenie prawdziwego mojego życia….. Nieliczni lekarze, mają taką moc…. I wciąż jest pasjonatem Życia….
Po raz pierwszy zgadzam się z kimś, w 100 procentach….. (Zwykle mam swoje teorie) tym razem, zgodnie postawiliśmy diagnozę dalszego rozwoju….( Nie miałam się, do czego przyczepić)…. Wychodząc, z gabinetu, zastanawiałam się czy aby nie śnię… byliśmy zgodni i autentyczni, może dlatego dialog był możliwy…..taka Obecność jest bezcennym skarbem.
40% bezcennego powietrza nie może się przebić….Odczuwam te procenty….. A jednocześnie, bardziej doceniam i dbam o zdrowy styl życia…. Oczywiście, stare nawyki wracają, jak bumerang….
Nie chcę, aby była to kolejna wyuczona technika….
Właśnie się dowiedziałam, że pr. Marquette jest między innymi twórcą  projektu „Air, który ma na celu wczesne wykrywanie raka płuc….
” Według naukowców z francuskiego Państwowego Instytutu Zdrowia i Poszukiwań Medycznych, Uniwersyteckiego Centrum Szpitalnego w Nicei i Uniwersytetu Nicea-Sophia-Antipolis, Francuscy naukowcy opracowali metodę bardzo wczesnego wykrywania raka płuc – nawet kilka lat wcześniej, zanim nowotwór będzie widoczny na zdjęciach rentgenowskich. Wszystko dzięki prostemu badaniu krwi! Pacjent dostaje ich rezultat w ciągu kilku minut-taką informację znalazłam na stronie polskiej…
Czy uda się ekipie z Nice udowodnić swoje odkrycie?  Myślę, że z pr. Marquette i  jego umiejętnością dbania o swoich pacjentów, dadzą rady… Teraz rozumiem, dlaczego tak biega, a nie jest zmęczony…. Zanurzony całkowicie w rzeczywistości, spełnia marzenia chorych na raka…. Służy ludzkości, przekraczając bramy śmierci…. Powiedział, że „rak płuc może być wykryty już na rok przed wykryciem przez tomograf… Zwykle pobranie krwi dla pacjenta, natomiast dużo pracy w laboratorium…. Nad jednym pacjentem, aby znaleźć komórki rakowe, trzeba spędzić ok 30 min, i mieć bardzo dobre oko, aby oddzielić, miliardy zdrowych od chorych….I się nie pomylić. A tych chorych komórek jest garstka.. I takie badanie kosztuje….We Francji 75%zdiagnozowanego raka płuc , nie jest możliwa operacja….
Dlatego projekt potrwa 3 lata,  w 21  uczelniach medycznych we Francji, badanych jest 600 osób, którzy zaprzestali palenie….
Niesamowite, że mogę znać Marquette, śledzić odkrycia naukowców z Nice….
Taki prezent od Życia….

Bez tytułu

DSC_0309Thomas Pesquet-francuski astronauta, był na misji na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej… Po  powrocie, powiedział ważną rzecz: „jestem człowiekiem, jednym z wielu, w podróży. I jak każda podróż, prowadzi nas do odkrywania samego siebie, bardziej niż cokolwiek innego…Tutaj, w kosmosie, jest trudno zrozumieć, mury, granice, nienawiść… Wracam z wyostrzoną świadomością kruchości Ziemi”. Został zaproszony na kolacje z ministrami…. Pierwsze spotkanie rządu, rozpoczęte od wypicia lampki wina….Wspólny stół. Dobry początek, każdej znajomości. Bynajmniej, ma łączyć…
Nie dbamy o Ziemię. Wymagamy, rozkazujemy, ale  nie dbamy. Tony śmieci, marnowane jedzenie, wyrzucanie nowe rzeczy. Codzienność, zwłaszcza w bogatych dzielnicach. Kupujemy, zbieramy, wyrzucamy.
Ekologia leży, większość produktów” bio ” zawiera chemiczne związki… Taniej w produkcji…. Ile cukru w cukrze, staje się prawdziwe. Co jest zdrowe? Nie wiadomo. Wszystkie sklepy mają etykiety ze zdrową żywnością. Szampony, środki czystości bez toksycznych związków…. To skąd tyle otyłych ludzi, alergii, chorób układu pokarmowego, oddechowego…..? Diety cud, oczywiście kosztują…. Człowiek niby „Pan świata”, a nie jest w stanie utrzymać samego siebie w zdrowym trybie życia…. Idziemy na łatwiznę, i dalej brakuje nam czasu dla siebie…
Śmiejemy się z Azjatów pstrykających zdjęcia, a robimy to samo….. Thomas ma rację…. Potrzebujemy ostrzejszej świadomości społecznej….. A nie reklam, jak usunąć cellulit, który hotel jest lepszy, czy też, w którym sklepie jest więcej promocji….. A i jeszcze wszelkie rodzaju leki, witaminy bez recepty, sprawią, że będziemy „fruwać ze szczęścia „…
Przestaliśmy być w ruchu, i trudno nam jest odnaleźć się na długim spacerze… A ciągłe narzekanie zabija nasze marzenia..
Niesamowite jest jak bardzo uciekamy od wyrażania siebie uśmiechniętym tonem autentyczności…. Mamy ostrą świadomość błędów innych….. Wypełnianie uczciwie obowiązków, jest ciężkim kamieniem…. Im lepszy szef, tym więcej pretensji….. Syndrom głupoty, nieświadomości. Napędzamy negatywne emocje, i dziwimy się, że szef nam nie ufa. Wypalenie, złość, wytykanie błędów. I jak odnaleźć dobra stronę w codziennych obowiązkach…. Bez równowagi wpadamy w depresję, albo fałszywą religijność… Ciągle uciekamy….
W pracy mamy kalendarz, w którym na ostatniej stronie były zapisane nasze  daty urodzin, aby poświętować razem ,pobyć razem. I ktoś wydarł kartkę….. Komuś nie pasowało nasze bycie razem, ktoś nie chce świętować…Smutne, że tego nie powiedział…. No cóż I tak będziemy świętować….
Czerwiec zakończył swoją karierę…Szybko minął. 16 dni wolnego, spotkania z rodziną, bliskimi ludźmi, spotkanie z trudem wyruszenia w drogę na Szlak św. Jakuba, odnalezienie zagubionego skarbu, pomimo gorączki, a po powrocie, „romansu z antybiotykiem”, nic przyjemnego….Czas wypełniony po brzegi świadomością…. Jak Thomas w kosmosie, tak ja na szlaku….
Stawiane kroki wśród piękna zielonych łąk Kantabrii, śpiew ptaków w Nice, lazur nieba, przypominają mi o wszechobecnym cudzie stworzenia… Chociaż pretensje ludzi z pracy biorą górę…. Próbuję nie dać się zwariować i nie walczyć złością….. Nie jest łatwo….. I kurczowo trzymam się moich bohaterów…. Dziś Marc był obok mnie, gdy maszyna robiła mi trakcje kręgosłupa….. Jego delikatność przegoniła złość…. Tak niewiele potrzeba….Zamiast narzekać pasje uczynił swoim priorytetem. To widać….Jak dobrze jest być obok takiego człowieka. Ma wyostrzoną świadomość piękna i kruchości człowieka….

Droga nie jest trudnością, tylko wyruszenie w nią

_20170630_213922Santander – tam trzy lata temu zakończyłam kolejny etap szlaku św. Jakuba… I z wielką radością mogę go kontynuować. Sprawdzić swoje siły zachwycić na nowo życzliwością, rozdawać siebie, nie bać się chodzenia po wodzie…
Miasto, w północnej Hiszpanii powitało mnie deszczowymi chmurami… Tomek, wyjechał po mnie… Spotkanie po trzech latach, jakbyśmy widzieli się wczoraj…
Allbeurge chrapanie, i hiszpański język…  Ludzie z całego świata,w podróży do samego siebie.. Droga życzliwości. Czas realizacji siebie… Oddechu miłości. Zachwytu. Reszta jest tylko ułudą..
Oj noc ciężka, chrapanie pielgrzymów… No cóż, jedyna niedogodność.. Jakaś musi być  Niestety, w drogę wyruszyłam z katarem…..
Pobudka o 7.00, Spokojnie wybraliśmy się, wyruszyliśmy w drogę.. Burzowe klimaty już w nocy nie dawały za wygraną… Do południa jeszcze wytrzymało…. Wychodząc z Santander zostawiliśmy nasze trudności, smutki, problemy… Wysypywały się jak piasek w dziurawym worku. Istota pielgrzymowania. Błogosławieństwem jest, gdy mogę liczyć na towarzysza podróży. Tak też się działo…,Wszystkie odcienie zielonej Kantabrii królowały. Krowy, owce, konie… A nawet ślimaki, uśmiechały się do nas… Spotkaliśmy dwoje Rosjan po drodze, na rowerach. Chwilę pobyliśmy razem… I ta chwila była szczęśliwa…
Grzmoty i błyskawice królowały, dawały poznać po sobie, że chcą się wypowiedzieć, wykrzyczeć. I gdy dotarliśmy na przystanek autobusowy, chmury przez chwilę, powiedziały, co myślą…. Krople wody zaczęły intensywnie uderzać o ziemię. Przeczekaliśmy na przystanku. I gdy uszliśmy kilka metrów, dopiero krople zaczęły szaleć… Nie było żartów. Zdecydowaliśmy podjechać kolejką… Padało bez litości.. Zimno instalowało się, bez zapowiedzi, przeszkadzało w kroczeniu… I tak dotarliśmy do Rajqiedia… Alberuge, położone przy głównej drodze, a wiec samochody zagłuszały ciszę i spokój… Bar po drugiej stronie, z sympatycznymi Hiszpanami. Dobry domowy hamburger, kawa, a dla Tomka piwko zrekompensowały nam szum samochodów… I miła niespodzianka, w pokoju, byliśmy z trójką sympatycznych Polaków. Dużo radości i marzeń, dużo spontaniczności… Zamiast się denerwować czekając na wyniki z matury, wyruszyli na szlak. Świetny sposób na czarnowidztwo…Zmęczenie, widoki, codziennie inne miejsca, inni pielgrzymi, łagodzą lęk przed przyszłością… Wracali, pełni nowych przeżyć, gotowi na dalszą wędrówkę zwaną Życiem….
Poranek słoneczny, zachęcający do drogi .  Pożegnaliśmy się z naszymi młodymi rodakami. Śniadanie, w barze po drugiej stronie, sympatyczny Hiszpan, uczył wymawiania słów …. Miał dla nas czas…. W życiu codziennym, tak mało czasu poświęcamy, na zwykłe bycie z innymi…. Dobra kawa, tortilla, bułeczka… I w drogę…. Kilka kilometrów niezbyt atrakcyjnych, ulica, fabryka mieszała się ze śpiewem ptaków… Leniwy czas, dużo niedokończonych domów, pozamykanych mieszkań….Ulice widma… Słońce łaskawie nas przytulio, okulary przeciwsłoneczne i sandały, i tak cały dzień uśmiechaliśmy się do siebie.  I w końcu zielona kraina Kantabrii ukazała się w całej swojej krasie. Zieleń, złączona z błękitem nieba, prowadziła nas za rękę. Chroniła przed zmęczeniem, popychała do przodu. Na wzgórzu kościół dumnie na nas patrzył. Jak większość kościołów zamknięta, lub płatna….
Takie czasy….
Gdy zaczęło się chmurzyc i mgła zabroniła cieszyć się widokami, dotarliśmy do albeurgue  w Orena… Porządna albeurgue, która zasługuje na gwiazdkę, albo dwie… Nawet kołdry i lampkę przy łóżku każdy ma… Czysto, przytulnie, kuchnia, herbata do dyspozycji, możliwość śniadania… Super miejsce, aby nabrać sił… Jedyny bar, tuż obok…. Tubylcy na piwku, wino też cieszy się popularnością.
Nie jest tak źle, ze mną, zrobiliśmy ok 14 km….Płuca wracają do formy, chociaż źle im iść pod górkę…. Myślę, że są w stanie zrobić 20km… Myślałam, że będzie gorzej… Widocznie są na swoim miejscu… Odzyskują formę, aktywnie korzystając z uroków szlaku św. Jakuba… Nawet przeziębienie przywiezione z Polski, nie jest w stanie mnie zawrócić… Taką siłę daje to droga., Panowie, wrócili z  zawodów gry w” bolos”, czyli kręgle…. Chłopaki chyba przegrali, bo się klepali po plecach…. Mieliśmy okazję takie zawody przez chwilę oglądać…. Muzyka, skoncentrowani gracze, każdy w swojej barwie klubu, kibice i jurorzy. Boisko na dworze. Fajny sposób na dobre spędzenie czasu…
Kolejny dzień, królewskie śniadanie przygotowane przez Antonio, opiekuna alberge, ciepłe pożegnanie i w drogę. Kolejny cudny dzień. Wciąż zasmarkana, aczkolwiek szczęśliwa. Drobne krople deszczu nam kapały, i tak było przez cały dzień… Kraina jaśminu, dzikiej róży czarowała nasze oczy. Łąki z krowami, owocami, ślimaki wychodziły, koguty nas witały, ptaki koncerty dawały. Piękny dzień zachwytu nad naturą. Nic nowego, a zarazem nieoczekiwanego. Urok wyruszenia w drogę…Hiszpanka zapraszała na swoje podwórko, oferując kawę, tortilla…  W taki sposób dorabiała sobie. Czasami oferują kawę za darmo…Kroczyliśmy aleją drzew orzechowych, wielkie cytryny kłaniały się nam… Nawet poziomki rosły przy drodze… Pełna harmonia. Zielona kraina pokazywała to, co ma  najpiękniejszego. Nie skąpiła. Była szczodra….  Każdy krok, był cudem stworzenia, chociaż to słowo, nie odzwierciedla emocji, jakie w nas wywołała….Bycie życzliwym, było tak proste…Zatrzymaliśmy się w Santiliana  del Mar. Muzeum tortur, kamienne uliczki, brakuje tylko stylu bycia, że średniowiecza. Dużo kwiatów, kamienne pałace harmonizują, ze sobą. Urok miasta zanurzony  w zielonych pastwiskach, miasto pije kawę z naturą… Przytulnie. Wyruszyliśmy dalej. Oddaleni od huku ulicy, zanurzeni w wydreptanej ścieżce pomiędzy łąkami, kroczyliśmy dzielnie, ze słońcem na ramieniu. Zrobiliśmy 16 km, taki spacerek, niczym niezmąconego spokoju. Nagle czas przestał istnieć. Dotarliśmy do Comillas – szlacheckiego miasteczka. Markiz Comillas górował nad miastem. Jego posąg wzniesiony na wzgórzu, obserwował morze, wskazywał na zachwyt….W Comillas urodził się Antonio Lopez , który pochodził z biednej rodziny, ale dorobił się wielkiego majątku na Kubie. Król nadał mu tytuł markiza Comillas. Na Kubie poznał mieszkańców Katalonii i oni to zaprojektowali modernistyczne budowle w Camillas:  uniwersytet Pontificio, Pałac de Sobrellano i seminarium. Spokojne miasteczko, z piękną plażą. Majestatycznymi skałami w oddali. Zanurzyłam nogi w zimnej wodzie, i chyba to nie był dobry pomysł….  Przeziębiona, pogorszyłam tylko mój stan zdrowia….. Ale co tam…. Majestatyczna rzeźba Anioła pilnuje mieszkańców. W Polsce było Boże Ciało, I chciałam być na mszy….I byłam . Energiczny młody ksiądz, i wielu ludzi, jak na dzień tygodnia i godz. 20…W Hiszpanii, tak jak we Francji Boże Ciało jest w niedzielę…Masa dzieciaków z rodzicami na rynku, miasteczko tętniło życiem. Ptaki non stop koncertowały….. W Allbeurge, dużo ludzi, komplet… Ci, którzy późno przyszli, musieli iść dalej…. Deszcz wciąż nas napastował…. Mój stan zdrowia ulegał powolnemu pogorszeniu…. Następny dzień okazał się ostatnim w pielgrzymowaniu. Dotarliśmy do San Vincente de la Barquera. Przechodząc przez plażę, poczuliśmy aksamit piasku, śpiew morskich głębin. Nie udało nam się zrobić więcej, gorączka zatrzymała mnie na dobre… Piękne miasteczko, z rzeką, zamkiem i Allbeurge na samej górze. Kościół Santa Maria de los Angeles króluje nad miastem. Malownicze widoki łagodziły wszelkie lęki, dodawały sił. Wiatr pokazywał swe oblicze. Byliśmy na samej górze. Panorama miasta 360 stopni…. Piękne widoki z każdej strony… Ważne miejsce pielgrzymów  do Compostela…. Niestety popołudniu gorączka złożyła mnie do łóżka…. Oczywiście jeszcze tam wrócę, bo tam zakończyłam kolejny etap szlaku św Jakuba. I już tęsknię, za kolejnym. Taki mój narkotyk. Czuję się jak u siebie, nieznane staje bliskie, strach traci na sile. Pomimo przeziębienia, każdy krok był coraz piękniejszy… Cisza i spokój królowały we mnie. Mieliśmy jeszcze trzy dni do powrotu. A więc mój towarzysz wynajął samochód i pojechaliśmy do Loredo. Trzy lata temu przeszliśmy. Piękna plaża, na której odpoczywaliśmy…. Hm no cóż, może i powinnam leżeć w łóżku, aczkolwiek plaża i słońce było silniejsze… Tego nam było potrzeba… A że była to niedziela, szukając mszy św. w internecie, okazało się, że hotel, mamy na tej samej ulicy, co kościół, w dodatku z mszą o 20. Św  Jakub, czuwa nad moim stanem duchowym …. Ksiądz, starszy o promienistej twarzy, zarażał wejściem w radosną kontemplację o Obecności Boga. Wszystko było jasne, Anioły tłumaczyły kazanie….. Dawno tak nie przezywałam mszy św…. Niesamowite spotkanie, Bóg ponad barierą językową, ponad wszelkimi przeciwnościami. Nieoczekiwanie zakończenie tego etapu. Niespodzianki, to specjalność Stwórcy…. A wyruszenie w drogę przypomina o niepowtarzalności każdego dnia. Jak często używamy słów: ciągle to samo…. Pozamykani w skorupach, jak ślimaki, przechodzimy obok piękna naszego życia.
Zachód słońca był niezapomnianym spektaklem. Słońce szybko się schowało, za to długi czas rozświetlało niebo… Artystyczne eksperymenty z kolorami. Żaden artysta nie jest w stanie namalować takiego obrazu…. Uroczy spektakl za darmo……Wciąż osłabiona przeziębieniem, wcale się nim nie przejmowałam… Piękno natury i (leki) pomagały…..
Na drugi dzień powrót do Bilbao…. Poranek spędzony na pożegnaniu się z morzem, z aksamitnym piaskiem….
No cóż, powrót do Bilbao i upał niemiłosierny… Mój towarzysz, dzień wcześniej miał samolot, a więc zostałam sama…. I nagle pusto się zrobiło… Schowałam się do parku, aby traumy się nie nabawić…. Po takich cudnych wrażeniach, wielkie miasto jest mało wskazane… Powoli mój organizm” ogarniał „zmianę otoczenia…. Bilbao jest mi znane, a więc odwiedziłam stare miasto i katedrę św. Jakuba, taka miniaturka Santiago…Gdy wracałam do Allbeurge, burzowe klimaty opanowały miasto….. Udało mi się przed deszczem schronić….
I powrót do Nice….
Malo zrobionych kilometrów, za to same cudne chwile. Wiem teraz, że moje płuca, potrzebują aktywnego odpoczynku…. Wiem, co mogę, a co nie jest wskazane…. Sprawdziłam siebie, zwyciężyłam….. Za rok kolejny etap….
Właściwie, to już mogłabym wyruszyć….IMG-20170614-WA0065

Urlopowe niespodzianki chwili wytchnienia

Jak wytłumaczyć, czym jest Bierzmowanie, albo święto Zesłania Ducha Świętego, osobie niewierzącej? I tak, aby zrozumiała ? Wiara, to harmonia ducha i umysłu …..Im więcej wiary, tym bardziej serce jest aktywne.
Co jest ważniejsze rutynowa modlitwa, czy też delikatność wobec siebie i drugiego człowieka?
Dla mnie to troska jest ważniejsza…. Bo gdy troszczymy  się, to zapominamy o sobie, chronimy to, co prawdziwe w nas. Oddychamy czystymi intencjami. Dosyć rzadko nam się to udaje, częściej sprawiamy wrażenie, że jesteśmy tak super dobrzy….. Modlitwa ma sens, gdy uśmiechamy się do Boga, a nie tylko bombardujemy Go naszymi problemami.
Msza św. podczas Zesłania Ducha Świętego, po raz kolejny uświadomiła mi poczucie humoru Boga. Świętowałam wraz wspólnotą Afrykańczyków, którzy muzycznie uzdolnieni dzielili się wiarą… Byli tylko, dlatego, że mała Maeva przyjmowała chrzest…. Święto wspólnoty, a nie tylko imprezy w knajpie…. Szaleństwo radości, wspólnego przyjęcia do wspólnoty…. Mała była ubrana na czarno, a rodzice, dziadkowie i chrzestni na biało…. Piękny symbol, świadomość bycia chrześcijaninem… Na początku myślałam, że to będzie ślub…. Ciepły żar radości scholii, odrywał od ziemi….. Taki gospel w miniaturze…. Msza św. nabrała nowego znaczenia. Znikły więzienia i brak porozumienia. Przez chwilę patrzyliśmy w oczy Boga…
I siedziałam obok rodzinki, z trójką dzieciaków, najmłodszy miał ok 9 miesięcy… Co mnie zachwyciło to piękna postawa rodziców. Widać, że należą do wspólnoty, że Bóg jest im bliski… I próbują to przekazać dzieciakom… Co łatwe nie jest… Dzieci intensywnie szukają sobie zajęcia, niestety bycie cicho, nie jest ich dobrą stroną… Nudzi mi się, to ulubione słowo dzieci…. I te małe brzdące miały kolorowanki z religijnymi postaciami, a starszy książeczkę :msza św. dla małych…. Jasne, że nie mogły sobie znaleźć miejsca, ojciec przywoływał ich do porządku… Nawet maleństwo w wózku gryzło książeczkę religijną. Widać, było, że pokazują dzieciom Boga, a nie bozię…Przygotowują ich do bycia świadomym chrześcijaninem. Jak się okazało, ojciec tych dzieci rozdawał ulotki, czyli związany jest z parafią. (Miałam okazję mu powiedzieć, że ich obecność  zrobiła wrażenie na mnie) Piękna postawa tych młodych Francuzów, dodała nadziei, traktując Boga poważnie, dali przykład…
Koleżanka z pracy pluje złośliwością…. Z bólu, nie daje rady, i jak sama się przyznała:, gdy mnie boli zaczynam wariować. A więc wiem, gdy cierpi…..Wtedy, każda pozytywna myśl, jest odrzucona. Nie znałam jej wcześniej, nie wiem ile lat cierpi…. Nie jest łatwo pracować z nią…..Pewnie…Już ma dosyć…. Jej cierpliwość została wyczerpana…. Jej żołądek to „wrak”, a więc jedzenie stało się dla niej wrogiem. Radość też, zwłaszcza, gdy chodzi o innych……Próbuję ją zrozumieć….
Pomyślałam sobie, dobrze, że mam urlop….Jak wrócę, kryzys minie….. Kontakt z nią będzie łatwiejszy.
Na dwa tygodnie, zapomnę o pracy, południu Francji, o tym wszystkim, co negatywne…. Najpierw spotkanie z rodziną, przyjaciółmi, i spotkanie ze Szlakiem św. Jakuba, i dawno niewidzianym kolegą..
No cóż, jak przygoda to przygoda…. Okazało się, że kupiłam bilet, tylko z bagażem podręcznym….Drukując bilet, dopiero zauważyłam…No cóż udało mi się spakować w plecak, (obawiałam się, że będzie za duży) Ledwo zmieścił się….
Na lotnisku kupiłam książkę… Jakoś nie mogę się oprzeć. Intuicyjnie wybrana, przemówiła do mnie… Oczywiste lekarz, psychiatra ja napisał… O różnicy między depresją a zwykłym spadkiem energii, chwilowym stanem chorobowym ducha…
Sławomir Jakubiak-pilot o szarmanckim głosie powitał nas na pokładzie, kolejny mój nieznajomy bohater, który nie traktuje swojej pracy rutynowo…. Jak często w pracy zapominamy, aby zatroszczyć się o swoich współpracowników??? Jak rzadko pamiętamy, aby wspólne dobro stało się naszym priorytetem. W pewnym momencie lecieliśmy  854 km na godz…Cały lot to zużycie 3, 5 tony paliwa…Nieliczni piloci podają takie informacje…. (Stewardesa powiedziała, że prywatnie jest to fajny człowiek, zdążyłam zauważyć) i nie omieszkam się jej tego powiedzieć….
W chmurach było bardzo spokojnie, słońce leniwo nam machało.
I tak rozpoczęła się wakacyjna przygoda…. Czas odkrywania…
Czekając w Warszawie na samolot do Krakowa, zgłodniałam…. Sympatyczny kelner, zaproponował mi sok…. Zaryzykowałam i zamówiłam polędwiczki w sosie…. Były ok…. Karmelowa kawa  była moim deserem… Jazzowe klimaty umilały oczekiwanie… Karol, zadbał o mnie, powiedziałam mu o tym…. Dowiedziałam się, że ma czteroletnie doświadczenie w pracy kelnera..Pożegnaliśmy się serdecznie….
I Kraków – miasto, w którym angielski jest drugim słyszanym  językiem. Oprócz smogu są piękne miejsca i mnóstwo młodych ludzi. Miasto żyje. Zarabia na siebie. Asia , jak zwykle przyjęła mnie po królewsku… Pyszna kolacja, z dobrym  Słowem łączyła nas. No cóż kilka godzin snu musiało wystarczyć (Asia pracowała następnego dnia) Natomiast dla mnie to leniuchowanie do południa. Wolny czas to błogosławieństwo, tak jak i spotkanie z drugim człowiekiem.
Zawsze możemy obdarować, drugiego autentycznością samego siebie…
Mieć, o czym rozmawiać. Istota spotkania. I umieć milczeć, ze sobą, to jest wyzwanie, to jest dojrzałość przyjaźni. Mieć na uwadze, że  się zmieniamy, dać prawo drugiemu, do zmiany zdania, sposobu bycia….
Pyszne placki po węgiersku na obiad… I kremówki….
Łagiewniki- świat Boga w miniaturce. Kula ziemska zanurzona w miłosierdziu Stwórcy. Współczesne sanktuarium, gdzie ludzie z różnych stron świata przyjeżdżają, aby…. Odkryć Boga, na nowo zasmakować się w Jego miłości i pokoju… A nie jest łatwo… Nigdy nie było….
Dużo słońca i radości i zrobionych kroków… I słów, które przytulały, żyły swoim. Życiem, chroniły przed złością, agresją. Świadomość obecności. I małe zakupy i wieczór w restauracji „pod Wawelem” Powitał nas Wojtek, i panowie z akordeonem.. Był  Zimny drań, i muzyka z Titanica, … Takie swojskie klimaty… Już po raz drugi tam byłyśmy…. Ok deska serów niekoniecznie smakowita, sałatka dobra i wyśmienite Mojito…. Swojskie klimaty, dużo młodych ludzi, i my zanurzeni w nastroju prostoty… I gdy wyszłyśmy , zimny deszcz właśnie skończył swoją pracę, a my schowane przy kominku z prostotą, zostałyśmy uchronione od zimnych kropel, zwłaszcza, że była prawie północ….Zimne powietrze niezbyt było dla nas przychylne…. Aczkolwiek biegnąc na autobus, rozgrzałyśmy się…
I śniadanie królewskie…. I kolejna kawa, przed kolejnym etapem podróży, spotkania z rodziną.. Tym razem w rynku, niedaleko Bramy Floriańskiej.. Słońce bawiło się z wiatrem w chowanego… Turyści i tubylcy tworzyli jedno. A my próbowaliśmy się z Magdą wkomponować w całość.. Chwile wspomnień, nowości, chwile dialogu, który tworzy piękno. Wspólnie spędzony czas, spacer, urok rynku, tańczący młodzi breakdance, zanurzyły nas w bijące serce wazechswiata. Radość  tańcząc pokazywała nam kroki a my uczyłyśmy się tańczyć w jej rytm. (Zdecydowałam się na pociąg i to był mój błąd) tylko 45 min opóźnienia, aczkolwiek wygodne siedzenia…Próbowałam się skupić na książce, jednak słońce mocno obejmowało swymi ramionami, i zachęcało do drzemki… Trzy studentki rozmawiały o pisanej pracy, pani głośno rozmawiała przez telefon… Wtedy sobie uświadamiam, aby oszczędzić innym moich historii, które mogą męczyć nieznajomych, tak jak mnie zmęczyła rozmowa tej pani…
Moje niezdecydowanie osiągnęło zenitu… Nic niezaplanowane, ten urlop, to jeden, wielki spontaniczny gest. Gest zachęcający do spotkania się z drugim…. I większość tych spotkań zaskakiwała mnie.. Kolejny wieczór, kolejne przedawkowanie pozytywnych emocji… Piraci z Karaibów – film pełen śmiechu, a także i wzruszeń. (Właściwie to nie wiedziałam, na jaki film idę) Asia, czekała na mnie z biletami i dobrym humorem. Prosto z pociągu, zdążyłam , trwały reklamy…. Okulary 3D, Johnny Depp i my… Lekki film, cudna muzyka, idealnie wkomponowana w scenariusz. Mój ulubiony kawałek…..He’s a Pirate… .Lekki film, czas dobrze wykorzystany… Po filmie sushi nam przed nosem zamknęli.. Nadrobiłyśmy na drugi dzień… Za to dobra pizza w Starym Browarze – polecam….Capirinia …no cóż… Szału nie było…
I spotkanie z rodziną, smakołyki, czas lenistwa. Opowieści, radość, ze wspólnie DSC_0364spędzonego czasu…. I odpust w rodzinnej wsi….. Wspomnienia powróciły, dzieciństwo uśmiechało się, beztroskie chwile zapraszały do stołu…
Dobry czas, potrzebny czas. Spotkanie z chorym na raka wujkiem, było smutną częścią wakacji…..Raduj się tym, co masz….. Pamiętaj o wytchnieniu…. Pogoń za pieniądzem zostaw nieświadomym……
Czas szybko upłynął i kolejny etap szlaku św. Jakuba wzywał….. Czas wyruszyć w drogę…….

Delikatność – dprężenie ciała i ducha

Masaż rękami Amira… Pomimo zabiegania, ma czas na delikatność, a może właśnie, dlatego jego siła to delikatność .. On wie, jak rozproszyć smutki dnia codziennego… Oczywiście powiedziałam mu, że gdy masuje, to robi to z wielką delikatnością , odpowiedział mi, że to jest właśnie odprężenie…. Na co, tak i łączy się z twoją osobowością…. Uśmiechnął się…. Oj trudno będzie mi się rozstać z „chłopakami.”… Dziewczyna w recepcji  jest sympatyczna.. Już mnie poznaje….Mają wielu, pacjentów, tych zadowolonych jak ja, i tych szukających ciągle guza. Ból potrafi złośliwość, uczynić swoim bożkiem .  Uniemożliwia dialog. Współpraca z człowiekiem cierpiącym, nie zawsze jest łatwa. Trzeba anielskiej cierpliwości…. Praca w ekipie, plus praca z pacjentami, nosi w sobie odpowiedzialność, za siebie, za pacjentów, za kolegów z pracy…. Wolność mi przychodzi na myśl. Taki człowiek, ma przestrzenie na bycie wolnym, na przyjmowanie bez zatrzymywania cierpienia pacjentów, żali kolegów, swoich problemów…. Inaczej, szybko się wypali, stanie się twardy….. I mało efektywny…. A pacjenci oczekują poprawy, tylko, że bez współpracy ani rusz….
Amir, wie o tym, nieźle daje sobie radę z emocjami pacjentów. Przygotował teren, pod kontakt z sercem… I znowu ciepła poducha i pykające elektrody. Coraz wyraźniej słyszę bicie serca…. Tym razem, rozmawialiśmy o wstydzie, za siebie, za innych, ten niepotrzebny, i jak najbardziej zasłużony. Wstyd jest we mnie, serce, jako tłumacz, nieźle sobie radzi, zwłaszcza po masażu Amira.
Kolejna lekcja. Kolejny ukłon wobec serca i delikatności. Jej szlachecki ród, nie zawsze jest mile widziany w mózgu. Jest we mnie w tobie również . Antidotum na pokaleczone cierpieniem emocje.
I jak nie kochać moich „chłopaków”, którzy przypominają i utwierdzają w drodze ku świadomości bycia człowiekiem wrażliwym i delikatnym, co nie oznacza bycia oznacza słabym, wręcz przeciwnie silnym, prawdziwym. Delikatność mnie nie opuszcza, wskazuje na siebie, grozi mi palcem, gdy chcę z niej zrezygnować….
Nie jest to przypadek, że właśnie oni, otwierają bramy ku wolności…. Miałam ich spotkać i to jest ten czas. Inaczej, przeszłabym obojętnie…. A tak wiele się uczę….. Będę ich potrzebować po tygodniowym” spacerku „, szlakiem św. Jakuba.
Zrozumienie siebie samego zaczyna się od…..

Jakie metody stosujesz aby zrozumieć swoje zachowanie, gesty, słowa???

Czy delikatność jest Ci bliska ?

Życie nigdy nie karze, zawsze uczy….

Trakcja kręgosłupa…. Takie rozciąganie  przez maszynę podstawy człowieka. Niesamowite wrażenie!
Tym razem Marc, pan o niebieskich oczach, (ten od basenu), przyjął mnie uśmiechem, (co będzie jak się przyzwyczaję do takich chwil) ·Malutki pokój, maszyna, pasy ściskające mój kręgosłup. I odpowiednia muzyka.
Pomyślałam o księżniczkach, które kiedyś pod sukienką nosiły gorset, nie było mowy o garbieniu się, oddychanie też było trudniejsze. Tak też się czułam, tylko brakowało sukni i księcia…. Sympatyczna muzyka, zmieniające się delikatnie światło i uważność niebieskich oczu Marca, zmusiła mnie do zamknięcia buzi….Jest typ, który mnie onieśmiela. Marc i Amir, są w tej grupie..
Swoją osobowością tworzą warunki, w których serce mówi. Powoli się przyzwyczajam, do  pięknego pejzażu, jaki kreuje serce, są i mroczne komnaty. Zachód słońca może się zawstydzić, jego kolory są wyblakłe…
Na rynku, możesz kupić, owoce i warzywa, możesz poplotkować. Nic więcej. Jedynie śpiewając hymn spokoju możesz wejść w kontakt ze swoim sercem.
Nieźle się bawił, jak mówił, że dziś nie ma chodzenia po sklepach, ani sprzątania… Odpoczynek. A więc posłucham go i grzecznie wróciłam do siebie… Bardzo lekkie się zrobiły plecy… Mój kręgosłup wreszcie mógł oddychać bez przeszkód .Marc udzielił mi lekcji delikatności gestu… Ok jego praca tego wymaga, aczkolwiek….. Gdy wziął moja rękę, aby mi pokazać, na czym będzie polegać rozciąganie kręgosłupa, stałam się potulna niczym owieczka.. Mało z łóżka nie spadłam z wrażenia, zastanawiam się czy aby nie śnię…. Takiej delikatności każdy z nas potrzebuje… Magiczna chwila, uzdrawiająca moc wrażliwości….Pewnie z każdym pacjentem, tak postępuje, i to jest bardzo szlachetne… Co jakiś czas zaglądał, a maszyna rozciągała kręgosłup…. Robiła się przestrzeń między kręgami, i cały organizm był zadowolony… I gdy odpinał mi pasy, z wielką delikatnością pomógł mi wstać…. Jego piękne i niebieskie oczy śmiały się….. Właściwie to nie wiedziałam, co mu mam powiedzieć… Chciał się upewnić czy wszystko w porządku.. Dla niego to normalne, odpowiada za mój stan kręgosłupa…. Dla mnie to był gest, jakiego dawno nie doświadczyłam…. Jakbym była jego skarbem… Kolejna lekcja… Traktuj drugiego człowieka jak Marc….. A ludzie będą do ciebie wracać….
Bo z wielką radością, po moim urlopie wrócę do delikatności, „chłopaków” , zostało mi jeszcze 9 seansów….Czułam się jak piórko….
Wieczorem kolacja w Willa d Este.. Dawno niewidziani przyjaciele, ludzie, których bardzo cenię… Teresa i Robert, przy wspólnym okrągłym stole we włoskiej restauracji, jej nazwa to  willa znajdująca się w Tivoli niedaleko Rzymu. Arcydzieło architektury oraz projektowania ogrodów. Wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Jedna z niedrogich restauracji, w Nice, do której warto zaglądnąć. Byliśmy na zewnątrz, ciepłe powietrze wieczoru, nam  towarzyszyło. Bez ciągnięcia za język, trwaliśmy w przestrzeni pogody ducha… W południe zdecydowaliśmy się spotkać. Spontaniczny gest, który oświetla zakamarki ciemności….
Pora kolacji, a więc coraz więcej ludzi przybywało… Pizza i lasagne smakowała,na deser tiramisu z pokruszonymi ciasteczkami korzennymi i karmelem… Takie inne, dobrze zrobione, i owoce mango z lodami…. Kelnerka zachwyciła się perfumami Roberta, pytając go o markę….. O jak dobrze, że istnieją tacy ludzie, którzy nie mają oporu pytać, jeżeli coś im się podoba…. Troszkę była roztargniona, a być może zakochana, i te perfumy kogoś jej przypominały…. Ciepły wieczór, turyści leniwie ze zmęczenia uśmiechali się… Czas przypomnienia o zwykłej obecności, która otula, spojrzeniem, gestem, słowem…. Odkrywanie siebie nawzajem, ku temu służą wspólne spotkania.. Jeżeli są tylko mówieniem źle o innych, to czy warto się spotykać?
Druga część, była w kinie, nowa wersja Króla Artura…. Efekty specjalne, fantastyczne sceny….. Historia opowiedziana współczesnym językiem kina. Legenda sama w sobie jest tajemnicą… W tej wersji, tajemnicy bardzo mało, jedynie mój ulubiony Jude Law umilił mi czas… Charlie Hunman też niczego sobie…. Było, na kogo popatrzeć…. Miecz – symbol walki z samym sobą….. Walki o przypomnienie sobie przeszłości, walki o Dobro….Jest kilka ciekawych scen, jak Artur chce pokonać samego siebie, jak uczy się siebie, jak poznaje siebie, próbując zapanować w nad mieczem…. Końcówka mnie zaskoczyła, pełna nadziei, jedyny moment wielkiej tajemnicy, którą zawiera w sobie opowiedziana legenda o królu Arturze….
Człowiek jest tajemnicą…

„Artur miał być jednym z wodzów walczącym przeciwko najeźdźcom i wygrywając z nimi między innymi w bitwie pod Badon Hill, jednak jego historyczność jest dziś często podważana przez historyków”-”"tak mówią informacje z internetu.
Lubię legendy, szkoda, że za bardzo je uwspółcześniają…
A jaka jest twoja opowieść???
Albo ujmujemy sobie, albo dodajemy…. Jak odnaleźć siebie w gąszczu informacji o sobie?
Pozostaje delikatność i wrażliwość Marca, i Amira….I spotkanie przy okrągłym stole, z Teresa i Robertem, aby podzielić się sobą…… I aby żołądek, także się uśmiechnął…..

I nagle świat staje bardziej przyjazny

Czas mamy ograniczony-bądź szczęśliwy

tmp_18120-_20170527_091109-2098306595
Często słyszymy zdziwienie w głosie, gdy mówimy, że jesteśmy chrześcijanami…. Ale jak to w dzisiejszych czasach, chodzić do kościoła, wierzyć w  Boga….
Zdziwienie, sarkazm….
Gdy wiatr delikatnie muska włosy, gdy słońce przytula twarz, nie musisz o tym mówić…. To widać….
Czy potrafię pokazać, co oznacza być chrześcijaninem? Czy emanuję Nadzieją, o której tak często mówi Jezus? – Tak rozpoczął kazanie ks. Grzegorz… Jego ciepły ton głosu, gesty, były jednością…. Tego potrzeba w kościele….Tego potrzeba gdziekolwiek jesteśmy. Jedność nie pamięta…Boga nam nigdy nie zabraknie…
Tymczasem brakuje nam wiary we własne możliwości, może, dlatego tak często katujemy dzieci, aby nie popełniały tym samych błędów, co my.
Koleżanka z pracy  ma super aktywnego syna, który nie chce się uczyć….. Ma trudności z koncentracją….13-Latek ma wiele zdolności, których rodzice nie widzą….. Chcą, aby ich syn był kimś. Tylko młody, im się wymyka, a oni karzą go, mówiąc, że ma się uczyć jak jego siostra, która spełnia oczekiwania rodziców..  Oczywiście, ich metody nie działają, i nigdy nie zadziałają.
Porównywanie, znamy od dzieciństwa, trudno pozbyć się przyklejania etykietek. Pozory często mylą, często moje myśli nie zgadzają się, z tym, co widzę, a jednak uparcie słucham się mojego rozumu.
Czasami, nie chcemy, aby druga osoba się zmieniła, wyzdrowiała, bo wtedy nie będziemy mieli, na co narzekać….Wytykanie błędów, liczenie ich, wypominanie po latach…. Czyż to nie jest głupie? Nasza pamięć przechowuje stare, w dodatku nie swoje błędy, aby je wypominać w razie zaspokojenia urażonej dumy, krzywdy… Inaczej reagujemy, gdy inni nam wypominają .. Wtedy, zawsze mamy przygotowaną mowę obronną, jesteśmy sami dla siebie adwokatami… Gdy jest grubsza sprawa, szukamy świadka…. Za wszelką cenę, próbujemy siebie uniewinnić, nawet jak wiemy, że to nasz błąd…. Czyż nie jest to hipokryzja?…. Wytykamy palcami, a sami szukamy alibi.
Duch jedności jest nam potrzebny, a nie szukanie winnego, czy tez alibi. Ciągle pretensje, żale, go wyparły. Może, dlatego, tak nam do siebie daleko… Może, dlatego odpychamy Nadzieję na: ciepły głos, delikatny uśmiech, mocny uścisk dni, zrobioną kawę, podzieloną czekoladę, pomocną dłoń, wysłuchanie, zostawioną kartkę ze słowami: Życie jest piękne….(spontanicznie zostawiłam szefowej, wraz z innymi informacjami,).. ·W tych wszystkich gestach, i wielu innych jest Jedność.
Tak mało jedności na świecie. Tak rzadko o niej pamiętamy. Zabijamy ja każdym słowem narzekania, chwilami nienawiści, zawiści, odpychamy ja, gdy druga strona chce się pogodzić, a my nie, brakuje nam wiary gdy stajemy na miejscu Boga, broniąc religii. Tak robią terroryści….
Harmonia to śpiew wszechświata, który dąży do jedności. W niej radość śpiewa hymn do codzienności ….Tam są ukryte skarby….Tętni życie,
Nie radujesz się życiem?
Nie cieszy cię, ze możesz powiedzieć: to jestem ja, to jest moja ręka, moja noga, istnieję, naprawdę istnieję, żyję?!
Nie sprawia ci to radości?! – George Orwell

Twoje słowa, gesty, nie są zapominane. Pamiętaj o tym, gdy wypowiadasz siebie…. (taka mysl przyszła do mnie, gdy któregoś ranka jechałam odwiedzić małą Amelkę, której wystarczy raz powiedzieć, aby powtórzyła, to co chcę jej przekazać….Takie spotkania uczą wrażliwości. Mówią :Bądź delikatna….. Co nie oznacza, że nie można być jednocześnie stanowczym. Dzieci mają czujniki i wiedzą kiedy mogą sobie pozwolić na wszystko co sobie wymyślą……. Potrzebują autorytetu połączonego z delikatną obecnością……