Czas istnieje, gdy coś robimy

DSC_0106Dziś dyrekcja – Saint Jeannet.
Po raz drugi wdrapałam się na Baou, tym razem Baou la Gaude . Tam rośnie dąb, który jest staruszkiem datowanym na  400-600 lat..
Nie ma imienia, jest to Duży Dąb.
Myślę, że może być kobietą. Silną, odważną. Ani piorun, ani szkodniki, ani umarłe gałęzie, nie mają wpływu na jej panowanie. Jej korzenie są jakby przykryte szatą, na której można się położyć. Ma ukryte piękno w sobie, tak jak każdy człowiek. Niestety rzadko to piękno widzimy. Jak często wygląd, ma dla nas większe znaczenie, niż ukryte dobro?
Ostatnio mało entuzjazmu we mnie, jesienny spadek dobrego nastawienia.
Góry są idealne do nabrania sił.
W moim przypadku, są błogosławieństwem.
Baou la Gaude, malutka górka, która kryje w sobie wiele tajemnic.
I tak za rękę ze słońcem, powoli wdrapywałam się w zacisze zielonych drzew, a właściwie spalonych słońcem.
Nieliczne drzewa maja kolory jesieni.
I nagle pojawiła się dziewczyna, a więc Bonjour i poszłam dalej…
Jednak miałyśmy się poznać. Niezwykła znajomość, okazało się, że jest polką…
Widocznie dobrze nam było, skoro zaczęło się robić ciemno, gdy schodziłyśmy z górki…Księżyc uśmiechnął się do nas.
Czas płynął, a my  tyle miałyśmy sobie do powiedzenia…
Ciekawe jest to, że niedawno koleżanka z pracy, stwierdziła, że ostatnio jestem milcząca… (Jakoś wolę milczącą postawę, niż słowa, które są pustką) Wtedy nie miałam nic do powiedzenia.
A dziś nie mogłybyśmy się nagadać…
Tak bez żadnych oporów, dawania rad, czy też napinania się, pokazywania się od jak najlepszej strony. I to było fajne.
Iza jest artystką, bardzo radosną i kolorową.
Nie boi się życia.
Tworzy siebie poprzez swoje dzieła. Szkło nie ma dla niej tajemnic, góry także.
Okazało się, że wiele rzeczy w górach ignoruje, bo ich nie  widzę.
Dobrze jest iść z kimś, kto widzi inne rzeczy, ktoś, kto pokazuje je, dzieli się nimi, a nie popisuje się, że wie lepiej i więcej.
Z takimi trudno wytrzymać.
Może, dlatego tak nam się dobrze rozmawiało, Iza dzieliła się ze mną, tym, co dla niej ważne, swoimi marzeniami, przeżyciami.
Zbierałam z nią owoce róży, jałowca, oregano.  A nawet mała sarenka nam zrobiła kuku… Druga się dobrze ukryła.
Niespodzianka od życia.
Otworzyłyśmy ten prezent maszerując razem, była moim przewodnikiem.
Mogłyśmy tylko powiedzieć  sobie Bonjour  i pójść dalej…
A jednak… Ten czas, ta osoba.
Myślę, że potrzebowałam takiej osoby, pełnej kolorów Życia. Pięknych kolorów, pełnych radości, nadziei, odwagi.
Iza miała wejść tylko na chwilę, a ja też nie przewidziałam, że wrócę ostatnim autobusem.
Padło dużo dobrych słów, których tak mało w naszym życiu, dużo śmiesznych historii, trochę życiowych trudności.
Te trudności były wyzwaniem, a nie tylko narzekaniem.
Życie jest większe od śmierci. Piękno jest w człowieku, w jego przeżywaniu  życia. W dzieleniu się, swoimi historiami, a nie tylko wyczytanymi, usłyszanymi…
Mieszkała w Izraelu, w Jordani.Tam śmierć jest bardziej widoczna niż w  Europie. Każdy poranek to informacje, ile osób zginęło.
I pomimo wszystko, ludzie tańczą nawet czekając na autobus. Życie ma zupełnie inny wymiar.
Żyją bardziej intensywnie, a ja narzekam..
Właściwie, na co???
Takie opowieści, z pierwszej ręki, dają do myślenia.
Śmierć nie ma żadnej władzy, dopóki człowiek potrafi cieszyć się każdą sekundą, z wszystkiego, co ma, co mu dzień podaruje.
Europa umiera, bo ma dostęp do wszystkiego, co jest potrzebne, aby godnie żyć!!
Paradoks!! ·A tam gdzie jest wojna, ludzie Żyją i cieszą się, bo wiedzą, że jutro może nie nadejść!!
Brakuje nam świadomości i autentycznych ludzi.
„… Tylko ludzie szczęśliwi mogą być wielkoduszni i otwarci na świat. Dążenie do szczęścia wydaje mi się, więc podstawowym warunkiem udanej egzystencji dla siebie i dla innych”- twierdzi Christophe André, psychiatra.
Ma rację, dzisiejsze spotkanie było wybuchem radości…
Iza otworzyła mi także swój dom, dała to, co ma najlepszego..
Gościnność jest otwartością serca, a wielkoduszność atrybutem ludzi ufających, że wszystko, co nas spotyka ma sens.
Raz na jakiś czas, wyłącz telefon, by sprawdzić czy żyjesz!!!!

Czas istnieje wtedy gdy go przezywamy, celebrujemy, odkrywamy.

Nie ma większego skarbu nad wartość dnia

DSC_0025Nie ma większego skarbu nad wartość dnia” – Goethe
La Tête de Chien jest wapiennym cyplem, który dominuje w Księstwie Monako i Cap d’Ail, na wysokości 550 metrów.
Odgrywał strategiczną rolę militarną w XVIII wieku.
Na szczycie, Fort Massena został zbudowany w latach 1879. Jedynie wyobraźnia może pomóc, aby dostrzec(Głowę Psa) Taki francuski homonim…
Kolejny piękny dzień, na odkrywanie regionu.
Poranki ostatnio mam ciężkie do wstawania, aczkolwiek otwierając jedno oko, gdy budzik śpiewa hymn poranka, motywuję sama siebie: będziesz żałowała, że spędziłaś wolny dzień nic nie robiąc….
Zwłaszcza, że zbliżają się ponure dni, wtedy można z książką pod ciepłym kocykiem i gorącą czekoladą lub herbatą jaśminową, odpoczywać.
Póki, co słońce uśmiecha się i nie pozwala siedzieć w domu. Mocna kawa i na dworzec, dyrekcja – Cap d Ail.
Niedawno oczarowała mnie ścieżka nadmorska, teraz pora na wdrapanie się na 550 m. na Głowę Psa, na którą można wejść z kilku stron, obejść dokoła, zachwycić się harmonią kolorów i bliskością dialogu, jaki odwieczne prowadzi Niebo i Ziemia.
Czas kapał.
Słoneczne promyki tańczyły i odbijały się w obiektywie aparatu. Nawet kamienie piszczały z radości.
Region Lazurowego Wybrzeża, zmusza do powiedzenia Łaaaał).
Widoki są dla mnie!!!
Za darmo!!
Pociąg opóźniony, aby tradycji stało się zadość, wstąpiłam do kiosku, kupić książkę… Nie bardzo wiedząc, czego szukam trafiłam na…..”Ta deuxième vie commence quand tu comprends que tu n’en as qu’une ”
I to był strzał w dziesiątkę!!!!
Hymn do Życia…… bynajmniej dobrze się zaczyna …
Słońce zaprosiło do tanga, a każdy krok był zachwycającym momentem tej drogi. Kilka razy byłam tam, samochodem, jednak panorama  jaka widziałam była  tylko jednym aspektem zachwytu, tego, co daje nam w prezencie  Natura.
Tak jest w życiu, czepiamy się kurczowo jednej metody, osądu, ścieżki i dopiero, gdy wyruszymy w drogę, widzimy jak bardzo głupie było nasze zachowanie, jak mało widzieliśmy. Droga zmienia się pod wpływem kroków idącego, to my nadajemy kierunek.
Co chwilę się zatrzymywałam, aby złapać oddech, a nade wszystko, aby zapisać wszechobecne piękno w każdej komórce krwi, w każdej kości, w każdym oddechu.
Łapałam szczęście. Podobno jest nieuchwytne, a jednak udało mi się  zapisać je w sercu.
Niespodzianka dnia.
Ostatnio widoczność jest kiepska, krople mgły w powietrzu zagradzają się, niczym człowiek swoje posiadłości. I tak warto było się wdrapać, by zjeść obiad w towarzystwie potężnej góry, która dodaje odwagi, uczy uważności, zachwytu, pielęgnowania radości, dbania o kondycję. Koncert ptaków umiał mi czas, słońce kąpało się w morzu, zabawy ich nie miały końca, rozpryskiwane promienie tworzyły kolory łagodności.
Obiad zjadłam podziwiając skałę, majestat natury. W pewnym momencie weszłam na szlak oznaczony na niebiesko. Ciekawa, wdrapałam się po schodach, świetny odcinek, z jednej strony oparcie w skale, a z drugiej przestrzeń. Jeden nieuważny krok i…..
Wielkie kamienie amortyzowały drogę. Fascynująca dróżka.
Czasami  w życiu tak bywa, zbyt mało uwagi poświęcamy na bycie uważnym. Widzimy tylko swój czubek nosa.
Spodnie dwa rozmiary większe nie wyglądają dobrze, dwa rozmiary mniejsze jeszcze gorzej się prezentują…
Księstwo Monaco z góry wygląda takie malutkie, nie widać bogactwa, tylko piękno miejsca. Zamek i Stare miasto, jakby wrośnięte w morze….
Przy dobrej widoczności widać Saint Tropez, jednak nie tym razem. Kolejne miejsce, do którego mogę wrócić. Tak blisko Nice, aż sobie niedowierzam, że mogę odpoczywać w tak szlachetnym towarzystwie.
Ciepły wiatr rozsiewał Radość Chwili.
Chwilo trwaj!!!
Jedynym minusem, to, że słychać było ryk samochodów, zbyt nisko na Ciszę. Były chwile, gdy Cisza królowała, jednak przewaga huku cywilizacji była bliżej. Szarpała się z wszechobecną Ciszą.
Podobnie serce szarpie się z rozumem. Dialog z umiejętnością słuchania. Troska z egocentryzmem. Radość z samotnością.
Kto ma rację?
A może warto by było zaprosić siebie do dialogu…. Najpierw z samym sobą, później z drugim człowiekiem, aby oddać wszystko Stwórcy, jakikolwiek go pojmujemy, Życiu, na jakimkolwiek etapie jesteśmy…
Od stron Monaco, niekończące się remonty, a więc młoty, koparki, intensywne zakłócały przepływ informacji od Natury. Pomyślałam sobie ze warto mieć ze sobą słuchawki. Muzyka klasyczna idealnie pasowałby do tętniących życiem widoków.
Chwila pisała Odę do Wdzięczności.
Nawet eozynofile się uspokoiły, z lekkim oddechem wchodziłam na górę.
Trening czyni mistrza.
Wiem, że mój oddech wymaga ćwiczeń, zwłaszcza w górach. W towarzystwie tak wybitnym,  wykonuję ćwiczenia bez żadnego problemu.( A nie cierpię ćwiczeń).
Jest mało ludzi umiejących motywować, bez słów. Patrząc na głupoty w książkach a-propos motywacji, tak zwanego coachingu, to aż dziw bierze, że człowiek jest tak durny, a uważa się za pana tego  świata. Słusznie ktoś zauważył: coraz więcej ludzi wykształconych, coraz mniej mądrych.
Dzień pełen szlachetnych chwil, pełen dobroczynnego wpływu. Wydałam tylko 5 euro na bilety, no i książka….
Żyjemy na kredyt.
Życie udziela nam go bez problemu.
Bankiem jest Natura, główny bohater Ziemi.
Bez owoców, warzyw, ziół, naturalnych składników odżywczych, pozostaje jedynie chemia i łykanie tak zwanych witamin. I tak biznes farmaceutyczny rośnie w siłę, coraz więcej witamin – cud, bez recepty….
A organizm wie swoje, często nie wiedząc, dlaczego mamy ochotę na pomidory, paprykę, owoce kaki…. I okazuje się, że nieświadomie jemy witaminy, których organizm, w danym momencie potrzebuje. Sam się dopomina.
Natura leczy także zmęczonego ducha, pokazuje rzeczy ważne, wyciąga na wierzch brudy, które człowiek kłótniami, lub złowrogim milczeniem próbuje rozwiązać.
Te moje jednodniowe wycieczki są jak czyszczenie dywanu (mama często wynosiła dywan na dwór, i szczotka szła w ruch, woda była brudna) tak też panorama regionu Côte d’Azur, wypełnia takie zadanie. Gdy wracam wieczorem, zwykle nie mam siły na nic, zamykam oczy i uśmiecham się do piękna, które przez cały dzień pokazywało mi swoje wdzięki.
Zmęczone nogi, to troski, które zrzuciłam z góry.
Czuję się odrobinę lżejsza, bardziej odważna….
” Im bliżej jesteśmy natury, tym więcej czujemy w sobie Boga” napisał Goethe….
Sushi ukoronowało dzień na Tête de Chien………
Do następnego…DSC_0935

Bez tytułu

DSC_0797Kolejny dzień wolnego. Po szlachetnej ciszy w Laus trudno odnaleźć się w mieście, wrócić do męczących tłumów, ciągle gdzieś spieszących się. Budzik zaśpiewał piosenkę Josha Grobana, jednak moje oczy chciały jeszcze przytulić się do poduszki…. Obudziłam się o 9.30….Przy śniadaniu, zdecydowałam się na miasteczko Vence, którego nie znam…Najwyższa Góra to 1033 mètres, Baou des Blancs…. Tym razem było późno, aby wdrapać się na Baou…. Aczkolwiek nie przeszkadzało w spacerku z Saint Paul de Vence do  Vence.. Saint Paul znam, miasteczko z galeriami I przeraźliwie drogie.Nie wiem skąd oni takie ceny biorą. Dla przykładu jedna mała tarta  kosztuje 4 euro, gdzie w Nice 2.50…Kanapki są po 6 euro. I to niezbyt świeże.
Mając szczegółową mapę mojego spacerowania, I tak w pewnym momencie poszłam w inną stronę… (W ten sposób odkrywam nowe miejsca) W porę się zorientowałam….
Ścieżka mało sympatyczna. Dopiero w połowie drogi zaczął się las. Jakieś dwie godziny marszu. Las kryje tajemnice, które także są w sercach człowieka. Kontynuowałam spotkanie z Ciszą, a także wyrzucałam toksyczne myśli, które nieustannie bombardują.. Lubię spacery w lesie, dają ochłodę w upalne dni, przypominają dzieciństwo, wchodzenie na drzewa, zapach grzybów, jagód. Rodzice kochali chodzić na grzyby, ja lubię się nimi delektować. Zwykle mama szła za mną i zbierała grzyby, których nie widziałam. Dwa dni wcześniej padało, i zieleń stała się jeszcze bardziej zielona. Sama sobie zazdrościami I gratulowałam decyzji. W mieście jest większa okazja do stracenia pieniędzy… A wycieczki z ostatniej chwili są często super fajne. Zwykle na takie jednodniowe wypady tracę 10 euro plus piknikowe jedzenie…
Dotarłam do szarmanckiego miasteczko Vence…. Góry mi się kłaniały, słońce stawiało kawę. Wychodząc, ze szlaku, przechodziłam przez osiedle, bardzo sympatyczni ludzie na posiadłościach. Królowało błogie popołudniowe lenistwo…. Na jednym z tarasów, grono ludzi śmiało się, aż udzieliło mi się ich poczucie humoru….
Aby nie błądzić (w tym jestem dobra, nawet z mapą… Taki mój  urok) zapytałam starszej pani, która udzieliła mi informacji….
Vence – tam Gombrowicz ma grób… Tam mieszkał I tworzył… Nie dziwię mu się, że wybrał to miejsce. Jest przestrzeń, górskie tereny, i szarmanckie stare miasto, pełne zakamarków, mrocznych uliczek, i tych, które wpuszczają okruchy słońca, tworząc łagodne kolory.
Katedra, ciemna, wymagająca oczyszczenia, odnowienia.
Pewnie kiedyś była przepełniona ludźmi… Dziś człowiek szuka wszędzie, tylko nie w kościele….
Poza miastem, górskie szczyty, jak zawsze szukają człowieka. Każdy krok, zabija moje toksyczne eozynofile, które ostatnio dają mi we znaki. Jednak góry nie pozwalają na poddanie się.
Mała ilość turystów sprzyjała beztroskiemu zwiedzaniu.
Łagodne słońce, spokój, potrafi przemienić smutek w łagodny uśmiech. Odwyk od ciemnej strony codzienności.
Za kilka dni mam wizytę u mojego Anioła Stróża – profesora Marquette… I znowu będzie się działo.
Wielki plakat z tekstem Gombrowicza, na murach muzeum,
Byłem wszystkim! W zależności od miejsca, osób, okoliczności, byłem mądry, głupi, prostak wyrafinowany, milczek, causeur, niższy, wyższy, płytki lub głęboki, bylem lotny, ociężały, ważny, żaden, wstydliwy. Bezwstydny, śmiały lub nieśmiały, cyniczny lub szlachetny, czymże nie byłem?…Byłem wszystkim!
Być może nasz rodak ma rację. Gombrowicz nie bal się nazywać rzeczy po imieniu. Wszyscy mamy różne odcienie humoru, emocji, uczuć, duchowości. Wszyscy posiadamy umiejętność zmieniania się jak kameleon…. Jedni żyją prostotą, inni uzależnieniem od opinii i naginaniem się do okoliczności. Każdy może zmienić zdanie.Jesteśmy wolni, na tyle na ile sobie pozwolimy…. Mogłam zostać w Nice, a jednak, coraz bardziej szkoda dnia, który tak szybko mija…. Jeszcze nikt go nie złapał… Nikomu nie udało się wrócić do wczoraj… Wolność wyboru!! Przywilej, o którym zapominamy !
Tekst Gombrowicza nadaje się do medytacji. Aby oduczyć się oskarżać innych, o swoje niepowodzenia. Ważne przypomnienie,w drodze ku wieczności. Nawet sztuka i natura ze sobą współpracują. Wyraźnie zostało mi to pokazane na spacerze w Vence.

«Być sobą, bronić się przed deformacją, mieć dystans do najbardziej „własnych” uczuć, myśli, o tyle, o ile one mnie nie wyrażają – oto najpierwszy obowiązek moralny – Gombrowicz